บทที่ 268

เมื่อเห็นว่าราชสำนักยังไม่ได้ดำเนินการรื้อกำแพง ตลาดกลางคืนยังเป็นข้อห้าม แบ่งสันปันส่วนที่ดินให้เกษตรกรที่ไม่มีที่ดิน ยกเลิกสิทธิพิเศษภาษีของเจ้าของที่ และขุนนางบังคับให้ต้องจ่ายภาษีเฉกเช่นผู้อื่นด้วย จ้าวเว่ยหมินจึงเขียนจดหมายถึงเขาอีกฉบับ

แสดงรายละเอียดข้อมูล เขียนถึงกฎเมื่อสามร้อยกว่าปีของราชสำนัก และบอกเป็นนัยอย่างคลุมเครือว่าบัณฑิตหนุ่มผู้นี้เข้าใจความลับแห่งสวรรค์อย่างถ่องแท้

ซือเหยากานเจ้ากรมกรมโยธาธิการลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า "อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย อย่าได้ใจให้มันมากนัก ฝ่าบาททรงตกลงให้แม่ทัพหนุ่มเป็นแม่ทัพใหญ่นำทัพแล้ว แต่เจ้ายังจะยัดเด็กเข้าไปในนั้นอีก หากฝ่าบาททรงรับข้อเสนอแนะของเจ้าจริง ๆ พระองค์จะไม่ถูกบัณฑิตทั้งโลกวิพากษ์วิจารณ์รึ”

จักรพรรดิซิงหลงโบกแขนเสื้อแล้วเดินจากไป "อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก เด็กน้อยมีความสามารถมากแค่ไหน? เขาเป็นแค่หุ่นเชิดของคนอื่นเท่านั้น"

ข้อมูลที่ได้จากองค์รักษ์เงา จึงได้รู้ว่าพ่อหนุ่มคนนี้มีความใกล้ชิดสนิทสนมกับวังไห่เทียน จากเมืองจวินเฉิงมาก

ไอสุนัขจิ้งจอกเฒ่าตัวนั้น หลังจากลาออกแล้ว ยังคงดิ้นรนจะสนับสนุนเด็กคนหนึ่งให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการของราชสำนักอีก

น่าเสียดายที่ข้ารู้ทุกอย่างชัดเจน และมองออกมานานแล้วด้วย ดังนั้นข้าไม่หลงกลของเจ้าหรอก!

...

สองวันต่อมา หวังหยวนและอู๋หลิงนำคนกลุ่มหนึ่งเข็นเครื่องยิงหน้าไม้ขนาดใหญ่สามคันไปยังบ้านพักของผู้บัญชาการ พวกเขาต้องการหารือกับเสวี่ยผานเพื่อวางเครื่องยิงหน้าไม้บนกำแพงเมือง เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในการป้องกันของทหารยามที่เฝ้าเมืองไว้

อ๋องถูหนานนำทัพไปทางเหนือของมณฑลจิ่วซาน และโจมตีเป็นเวลาสองวันติดต่อกัน

การโจมตีเมืองครั้งนี้รุนแรงกว่าที่ด่านกำแพงหลงโถวมาก มีการใช้เครื่องกระทุงประตู บันไดลิงและเครื่องยิงหินจำนวนมาก ทหารที่ปกป้องเมืองได้รับบาดเจ็บหลายพันคน และขวัญกำลังใจของพวกเขาก็ตกต่ำลงอย่างมาก

หวังหยวนและอู๋หลิงที่ถูกทิ้งไว้อยู่แนวหลังเพื่อช่วยเหลือ ไม่มีสิทธิ์ที่จะขึ้นไปบนกำแพงเมือง เพราะพวกเขาไม่มีคำสั่งของเสวี่ยผาน!

เป็นเวลาสองวันติดต่อกัน ทั้งสองทนไม่ไหวอีกต่อไป และเข็นเครื่องยิงหน้าไม้สามคันมาที่นี่เอง

อยากจะสาธิตให้เสวี่ยผานดู ให้เขาเห็นพลังของเครื่องยิงหน้าไม้นี้ และพูดคุยกันเกี่ยวกับวิธีการติดตั้งเครื่องหน้าไม้นี้บนกำแพงเมือง

เมื่อมาถึงทั้งสองคนต่างตกตะลึง

ที่หน้าบ้านผู้บัญชาการมีผู้คนจำนวนมาก ทุกคนล้วนเป็นบุคคลสำคัญในเมือง แต่ละคนมาพร้อมกับคนรับใช้และถือกล่องที่เต็มไปด้วยเงินทอง

“อย่าชน อย่าชน เข้ามาทีละคน!”

“พวกเจ้าทุกคนรู้กฎดี ค่าใช้จ่ายในการออกจากเมืองของแต่ละคน คนละห้าสิบกว้าน รับเฉพาะทองคำและเงินเท่านั้น!”