บทที่ 288

หยางเฟิ่งกั๋ว เสนาบดีฝ่ายซ้ายยืนขึ้นกล่าวว่า “ฝ่าบาท หวังหยวนค่อนข้างมีระเบียบวินัยในทุกการกระทำ ไม่ว่าเขาจะขอให้ผู้ส่งสารออกมาพูด หรือจัด 'การประชุมระบายแค้น' ล้วนเป็นไปเพื่อเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้ประชาชน และทำให้กองทัพและประชาชนมีความเกลียดชังศัตรูเหมือนกัน ส่วนการสู้รบให้แตกหักภายในครึ่งเดือนนั้น เขาและแม่ทัพหนุ่ม จะต้องคิดกลยุทธ์เพื่อเอาชนะศัตรูไว้แล้วเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ซิงหลงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าทั้งสองคนจะเอาชนะศัตรูได้!

หลี่ซื่อฉี เจ้ากรมกรมยุติธรรมกล่าวว่า “ฝ่าบาท อู๋หลิงรู้จักกองทัพเป็นอย่างดี แต่ในมือมีกองทหารชั้นสอง จะต่อสู้กับทหารชั้นยอดของชาวหวงได้อย่างไร! มันจะดีกว่าหากเขาเข้าเมืองไปรอกำลังเสริม แต่ตอนนี้เขาเริ่มออกนอกเมืองไปต่อสู้กับพวกชาวหวง ถือเป็นการกระทำที่จะนำไปสู่ความหายนะพ่ะย่ะค่ะ!”

กู้จี๋เต้า เจ้ากรมกรมพลเรือนและการคลังยังกล่าวอีกว่า “ฝ่าบาท ท่านทอดพระเนตรคำสั่งของอู๋หลิงเถอะพ่ะย่ะค่ะ ท่านรับสั่งให้ยุบกองทัพเกราะดำเมื่อห้าปีที่แล้ว แต่เขากล้าที่จะออกคำสั่งเรียกให้ออกมารวมกันอีกจริง ๆ! ซ้ำยังให้ผู้พิพากษาของเมืองจิ่วซานซื้อวัวในไร่ของประชาชน ส่งไปยังเมืองจิ่วซานเพื่อเป็นอาหารเลี้ยงทหาร โดยกล่าวว่าการกินเนื้อวัวจะทำให้ทหารแข็งแกร่งขึ้น นี่เป็นเรื่องเหลวไหล แล้วจะให้ผู้คนทำไร่ไถนาในฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไร!”

ฮ่องเต้ซิงหลงกัดฟันและพยักหน้า คำพูดเหล่านี้ตรงใจเขา!

เขาต้องการให้อู๋หลิงยึดเมืองไว้เพื่อรอกำลังเสริม รอให้กำลังเสริมจากที่ต่าง ๆ มาถึงก่อน!

คำสั่งของทั้งสองคนนี้ ไม่มีความเป็นขุนพลที่มีประสบการณ์เลย และดูเหมือนเป็นการสั่งแบบสุ่มสี่สุ่มห้า!

“เจ้ากรมหลี่ เจ้ากรมกู้ หากพวกท่านเข้าใจกลวิธีของแม่ทัพหนุ่มและหวังหยวน ก็คงจะได้เป็นขุนพลที่มีชื่อเสียงไปแล้ว!”

การโต้แย้งแบบไร้ความปรานีเช่นนี้ ทำให้ฉินจ้าน เจ้ากรมกลาโหมลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “ฝ่าบาท อันว่ากลศึกนั้น หากแผนของขุนพลถูกมองทะลุปรุโปร่ง ย่อมอยู่ไม่ไกลจากความพ่ายแพ้

อู๋หลิงผ่านการศึกมาหลายร้อยครั้ง และหวังหยวนเข้าใจแก่นแท้ของกลศึก พวกเขาจะทำลายตัวเองได้อย่างไร หากสามารถผสมผสานทักษะทางการวางแผนและกลศึกเข้าด้วยกันได้?

การกระทำเหล่านี้แปลกมากจริง ๆ แต่กระหม่อมเข้าใจศิลปะแห่งสงคราม เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสที่จะเอาชนะชาวหวงได้

“โปรดอดใจรอเถิด ฝ่าบาท อย่าปิดกั้นโอกาสที่จะชนะครั้งนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ซิงหลงรู้สึกสงสัย ขมวดคิ้วแล้วหันไปถาม “เสนาบดีฝ่ายขวา เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

เป้าชิงสื่อที่นั่งนิ่งมาโดยตลอดกล่าวว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เข้าใจศิลปะแห่งสงคราม และไม่อาจเข้าใจแผนการของแม่ทัพหนุ่มและถงเซินได้ แต่สิ่งที่เสนาบดีฝ่ายซ้ายและเจ้ากรมฉินพูดนั้นสมเหตุสมผล จึงเห็นว่าควรอดทนรอเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ!”

สือเหยาเฉียน เจ้ากรมกรมโยธาธิการ, หลี่ซื่อฉี เจ้ากรมกรมยุติธรรม และกู้จี๋เต้า เจ้ากรมกรมพลเรือนและการคลัง ต่างตกใจ แต่พวกเขาก็ตระหนักได้ทันที และไม่คัดค้านอีกต่อไป!

เนื่องจากอู๋หลิงและหวังหยวน ได้รับการผลักดันจากเสนาบดีฝ่ายซ้ายเต็มที่ เจ้ากรมโจวและเจ้ากรมฉินถึงกับได้ให้คำมั่นสัญญา ว่าเอาทรัพย์สินและชีวิตของพวกเขาเป็นหลักประกัน หากแม่ทัพหนุ่มพ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งนี้ ทั้งสามคนจะถูกปลดออกจากการเป็นขุนนาง แม้ว่าจะไม่ได้ติดคุก แต่ก็ไม่อาจต่อกรกับพวกเขาได้อีกต่อไป

การสนับสนุนจากเสนาบดีฝ่ายขวาสำคัญมาก!

ใบหน้าของฮ่องเต้ซิงหลงเคร่งขรึม เขาจะมองแผนการของเสนาบดีฝ่ายขวาและเจ้ากรมทั้งสามไม่ออกได้อย่างไร?

ในการต่อสู้ในราชสำนัก การสนับสนุนไม่ได้หมายความว่าจะช่วย ยิ่งได้รับการผลักดันให้ขึ้นสูงมากเพียงใด ก็ยิ่งล้มลงมาเจ็บมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เขากลัวอู๋หลิงไม่คำนึงถึงความเป็นความตายครอบครัวตัวเองในเมืองจิงตู และจงใจทำให้แพ้ชาวหวง