บทที่ 289

ผิงเจี้ยนหันมามองด้วยสีหน้าเย็นชา “หนิงสือซาน เจ้ากลายเป็นขี้ข้าของราชสำนักอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพวกเขาปฏิบัติต่อแม่ทัพมู่อย่างไร แม้ว่าชาวหวงจะโจมตีเมืองจิงตู และสังหารฮ่องเต้จอมร้ายกาจนั่น ก็ถือว่าเป็นการแก้แค้นให้แม่ทัพมู่ไป ข้าคงขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำ”

หนิงสือซานกัดฟัน “เจ้าบ้าผิง เจ้าคิดว่าข้ายอมสละชีวิตเพื่อราชสำนักงั้นหรือ! ราชสำนักแต่งตั้งแม่ทัพหนุ่มเป็นผู้บัญชาการ หากเขาแพ้ศึกครั้งนี้ ราชสำนักจะปล่อยเขาไปหรือ แล้วเจ้ากับข้าจะทรยศแม่ทัพมู่หรือไม่!”

“แม่ทัพหนุ่มยังมีชีวิตอยู่!”

ดวงตาของผิงเจี้ยนสั่นไหว เขารีบวิ่งลงไปจากเนินเขา!

หนิงสือซานขี่ม้าตามไป “เจ้าบ้าผิง เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่!”

ผิงเจี้ยนตอบโดยไม่หันกลับไป “แน่นอนว่าต้องไปที่เมืองจิ่วซาน เพื่อช่วยให้แม่ทัพหนุ่มชนะการต่อสู้ครั้งนี้!”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนขี้ขลาด!”

หนิงสือซานหัวเราะ แล้วโยนถุงใบเล็กไปให้!

ผิงเจี้ยนคว้ามันไว้ได้ เมื่อเปิดมันออกก็ตกตะลึง “ทองคำ!”

หนิงสือซานพ่นลมหายใจ “เสนาธิการทหารจ่ายทองคำสิบตำลึงเป็นค่าตั้งถิ่นฐานของเจ้า ด้วยเงินจากกระเป๋าของเขาเอง!”

ผิงเจี้ยนประหลาดใจ “เสนาธิการทหารหรือ?”

หนิงสือซานหรี่ตาลง แล้วพูดว่า “เขาเป็นบัณฑิตที่ดีมาก โหดร้ายกับศัตรูมาก และเป็นดั่งพระโพธิสัตว์ต่อมิตรสหาย หากแม่ทัพหนุ่มมีสหายเช่นเขา ในอนาคตจะไม่จบลงเหมือนแม่ทัพมู่แน่นอน!”

ผิงเจี้ยนหรี่ตาลง “ดีแล้ว ในตอนนั้นแม่ทัพมู่เชื่อใจฮ่องเต้จอมร้ายกาจคนนั้นมากเกินไป!”

...

หมู่บ้านเล็กๆ ในเมืองชง ที่อยู่ห่างออกไปสองร้อยสามสิบลี้

ชายร่างผอมสูงที่หรี่ตาเป็นครั้งคราว กำลังกวัดแกว่งจอบขุดดินในพื้นที่รกร้าง

“มีรากหญ้า มีรากหญ้า!”

ข้างกายเขามีเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อย ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ จากนั้นรีบไปคว้ารากหญ้ามาเช็ดเสื้อ แล้วยัดเข้าปากทันที!

ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าเศร้าหมอง กำลังมองทั้งน้ำตา!

เมื่อหัวหน้าครอบครัวกลับมา ตอนแรกก็คิดว่าชีวิตจะดีขึ้นแล้ว!