บทที่ 309

“จริงรึ!”

หลินเฉาเอินรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง!

นี่เป็นวาทกรรมที่หลอกลวงในงานประชุมบทกวีนิพนธ์ติ้งหลงไถ เสวี่ยผานตะโกนด้วยความโกรธ “เขาพูดจาเหลวไหล! เหล่าทหารผ่านศึกเกราะดำตามล่าทหารม้าชาวหวงโดยใช้อาวุธวิเศษที่ตัดเหล็กได้ดั่งโคลน หากดาบหลายร้อยเล่มนั้นถูกหลอมจากเหล็กอุกาบาต เช่นนั้นต้องใช้เวลานากว่าร้อยปี!”

“เช่นนั้นท่านลองไปถามทหารผ่านศึกชุดเกราะดำดูไหมเล่า? อย่างไรก็ตาม ข้าไม่รู้เรื่อง!”

หวังหยวนหันกลับและยกกำปั้นของเขา “ขันทีหลิน ข้าไม่ใช่ทหาร เป็นเพราะคำเชิญของแม่ทัพหนุ่มเท่านั้น ข้าจึงเข้าร่วมค่ายทหารเพื่อช่วยชั่วคราว ตอนนี้เมื่อป้ายทองอาญาสิทธิ์กลับมาแล้ว ข้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับกิจการค่ายทหารอีกต่อไป ข้าขอตัวก่อน!”

“ท่านเสนาธิการทหาร!”

ด้านนอกกระโจนใหญ่ อู๋หลิงและทหารจำนวนมากรีบไปที่ประตูด้านหน้าด้วยความโกรธ!

หากไม่มีท่านเสนาธิการทหาร พวกเขาก็ยังคงอยู่ภายใต้กีบเหล็กของคนป่าเถื่อน ต่อสู้ด้วยความหวาดกลัวตลอดทั้งวัน!

ตอนนี้พวกเขาได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่แล้ว ราชสำนักไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะให้รางวัลท่านเสนาธิการทหารเท่านั้น แต่ยังบังคับเขาให้ออกไปอีกด้วย!

ดวงตาของหลินเฉาเอินมืดลง ใบหน้าของเขาน่าเกลียด!

“หยุด!”

เสวี่ยผานตะโกนเพื่อหยุดเขา

หวังหยวนไม่หันกลับมามอง และเดินออกจากกระโจนต่อไป!

เสวี่ยผานตะโกน “ถ้าไม่หยุดอีก เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะเรียกคนมาทันที แล้วลากเจ้าลงไปทุบตีด้วยไม้ทหารแปดสิบไม้!”

หวังหยวนไม่หันกลับมามองเช่นกัน “หากเช่นนั้น ท่านก็ลองดูซิว่าค่ายทหารนี้มีคนเชื่อฟังคำสั่งของท่านหรือไม่ ลากข้าลงไปแล้วทุบตีข้าด้วยไม้ทหารแปดสิบไม้!”

“ทหาร ลากเขาลงไปแล้วทุบตีเขาด้วยไม้ทหารแปดสิบไม้!”

เสวี่ยผานชี้ไปที่ทหารทั้งสองคนพร้อมสั่งด้วยความโกรธ!

อู๋หลิงเหลือบมองเขา!

ทหารทั้งสองก้มหน้าลงทันที และแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน!

“เจ้ากล้าฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บัญชาการหรือ!”

เสวี่ยผานโกรธมากและชี้ไปที่คนรู้จัก “หวางห่าว เจ้าพาคนมาที่นี่ จับหวังหยวนให้ข้า แล้วทุบตีเขาด้วยไม้ทหารแปดสิบไม้! พาทหารสองคนนี้ลงไปพร้อมกัน!”

“ขอรับ ข้าจะเรียกคน!”

หวงห่าวตอบตกลงทันที และหันกลับไปราวกับจะไปเรียกคนมา แต่เขาจากไปโดยไม่กลับมาอีก

เมื่อเห็นหวังหยวนกำลังจะออกจากค่ายทหาร เสวี่ยผานก็กัดฟันและชี้อีกครั้ง “เว่ยชิงซาน มานี่!”