บทที่ 316

อู๋หยวนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม "ยิงหน้าไม้และหน้าไม้ยักษ์ซะ อย่าปล่อยให้พวกมันบุกเข้ามา!"

ทหารพ่ายศึกหลายหมื่นคนรีบวิ่งพุ่งเข้ามา พวกเขามีแค่พันคนเท่านั้น จำนวนขนาดนี้พวกเขาถูกข่มกลับได้ทันที!

ทหารพ่ายศึกนวนมากในค่ายล่าถอยกลับไป

ใครก็ตามที่รีบออกไปก่อนจะต้องเผชิญหน้ากับการกระหน่ำยิงเครื่องยิงหน้าไม้ยักษ์และหน้าไม้จนต้องตายหมดเป็นแน่!

"หยุดซะ!"

หวังหยวนตะโกนด้วยเสียงทุ้ม ทหารจำนวนมากก็หยุดลงทันที เขาหันกลับแล้วพูดต่อไปว่า "อู๋หยวนเจ้าพาทหารไปเสริมกำลังการป้องกันที่ประตูเมือง ที่นี่ไว้ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!"

อู๋หยวนขมวดคิ้วไม่พูดอะไร!

หากเป็นก่อนหน้านั้นเขาเคยฟังคำสั่งของหวังหยวนมาก่อน แต่ตอนนี้เสวี่ยผานและหลินเจาเอินเป็นคนกุมอำนาจไว้

ในขณะนั้นผู้ส่งสารของเจิ้งฝาเป่ยรีบวิ่งเข้ามาและตะโกนว่า "แม่ทัพอู๋ ขันทีหลินหนีไปพร้อมกับแม่ทัพเว่ยแล้ว แม่ทัพเจิ้งไปที่ประจำประตูเมืองแล้ว เขาให้ข้าบอกแม่ทัพหนุ่มและท่านเสนาธิการทหารว่าเขาจะสู้ตาย ให้พวกท่านก็อย่ายอมแพ้ด้วยเช่นกัน!”

"ว่าไงนะ!"

อู๋หยวนอึ้งจนทำตัวไม่ถูก

ชาวหวงเข้ามาในเมือง ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ หลินเจาเอินกับเว่ยชิงซานกลับหลบหนีเอาตัวรอด

เราจะสู้ศึกครั้งนี้ได้อย่างไร!

ในค่ายทางเหนือ ทหารพ่ายศึกจำนวนมากได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้และรู้สึกว่ามีหวังที่จะชีวิตรอดมาก!

"ฮ่ะ!"

หวังหยวนแอบด่าสาปอยู่ในใจแล้วก็เงยหน้าขึ้นและหัวเราะออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า ไอขันทีเวรตะไลนั่นหนีไปแล้ว งามไส้ดีจริง ๆ!"

"อึก!"

เสียงหัวเราะที่อธิบายไม่ได้นี้ทำให้ทุกคนในที่นี่รู้สึกสับสนไปหมด!

อู๋หยวนขมวดคิ้ว "ท่าน ท่านเสนาธิการทหาร ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หวังหยวนขำเล็กน้อย "อู๋หยวน ตอนนี้เจ้ามีสองทางเลือก หนึ่งคือหนีไปเหมือนไอขันทีหลินชาติชั่วนั่น อีกทางคืออยู่ต่อที่นี่ ร่วมต่อสู้กับข้าเพื่อชนะศึกในครั้งนี้ จากนั้นค่อยไปรับเลื่อนตำแหน่งเป็นขุนนาง!"

ขุนพลอู๋หยวนรู้สึกสงสัย "ท่านเสนาธิการทหาร ชาวหวงบุกเข้ามาในเมืองหมดแล้ว เราจะชนะได้ยังไง?"

“สิ่งที่ข้าต้องการคือให้ชาวหวงพวกเขาเข้าไปในเมืองให้หมด!”

หวังหยวนพูดอย่างมั่นใจ "เจ้าไปสนับสนุนขุนพลหวางและแม่ทัพเจิ้งก่อน แล้วบอกพวกเขาว่าให้พวกเขารักษาถนนเป่ยซานไว้ให้ได้ หลังจากที่ข้าเตรียมการเหล่าทหารพ่ายศึกพวกนั้นแล้ว ข้าจะให้เจ้าเห็นการพลิกสถานการณ์กลับและคว้าชัยชนะมาอีกครั้ง!"

ท่าทางที่มั่นใจอย่างยิ่งเช่นนี้ ทำให้อู๋หยวนรู้สึกสบายใจมากขึ้น แต่เขายังคงพูดอย่างระมัดระวังว่า "ท่านเสนาธิการทหาร ท่านมีแผนอะไรไหม ตอนนี้อย่าปิดบังกันเลย บอกมาเถอะ ไม่เช่นนั้นข้ารู้สึกไม่มั่นใจ!"