บทที่ 333

เดิมทีกลุ่มเสนาบดีฝ่ายซ้ายมีชัยชนะเหนืออีกฝ่าย แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับมืดมน ไม่มีความสุขเลย

ในทางกลับกัน กลุ่มเสนาบดีฝ่ายขวาก็ยกยิ้มมุมปาก ด้วยความพึงพอใจมาก!

ในห้องตำราหลวงเหลือเพียงคนสามคน

ฉินจ้านขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นฝ่าบาท เสนาธิการทหารมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เหตุใดพระองค์ไม่นำตัวเขามาใช้?”

โจวจิงเหย่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เลือกซื้อวิธีลับในการสร้างอาวุธเวทมนตร์ โดยให้รางวัลเป็นเพียงเงินหนึ่งพันตำลึง และตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับเก้าเท่านั้น ฝ่าบาทนี่ นี่... เฮ้อ!”

หยางเฟิ่งกั๋วพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “เรื่องนี้ยังไม่จบ เราจะหารือกันอีกครั้งในการประชุมราชสำนักครั้งหน้า แทนที่จะให้รางวัลคนทำความดีความชอบ กลับขโมยความลับของประชาชนไปแทน มาดูกันว่าทั้งเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลเรือน และเจ้าหน้าที่ทหารในราชสำนักจะเห็นด้วยหรือไม่?”

อีกสองคนขนหัวลุก เสนาบดีฝ่ายซ้ายอารมณ์ขึ้นแล้ว นี่เป็นการต่อสู้กับฝ่าบาท

...

ในวันเดียวกันนั้น ณ เมืองจิ่วซาน!

แม้ว่าจะได้กำแพงด่านหลงโถวกลับคืนมาเป็นเวลาสามวันแล้ว แต่ในเมืองก็ยังคงยุ่งมาก!

รักษาผู้บาดเจ็บ นับทหารที่เสียชีวิตในสนามรบ และจัดเตรียมเงินบำนาญ!

เคลื่อนกำลังทหารอีกครั้ง เพื่อไปประจำการที่กำแพงด่านหลงโถว และซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย

เฝ้าดูเชลยทหารชาวหวง ป้องกันไม่ให้พวกเขาก่อกบฏ!

ซ่อมแซม ผลิตอุปกรณ์โจมตีและป้องกัน... และอื่น ๆ อีกมากมาย!

โชคดีที่ได้รับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ และจับกุมทหารชั้นยอดได้หลายแสนนาย ซึ่งได้ยกระดับขวัญกำลังใจของทหารและประชาชน ให้สูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ชาวหวงสูญเสียชนชั้นสูงหนึ่งแสนคน และไม่อาจโจมตีกำแพงด่านหลงโถวได้อีกภายในสิบปี

กิจกรรมเชิงพาณิชย์ทุกประเภทในเมืองกำลังเฟื่องฟูอีกครั้ง ใบหน้าของทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความยินดี

หวังหยวนก็อยู่ในเมืองเช่นกัน ใจจริงต้องการกลับไปที่เมืองฝูทันที แต่เขาต้องอยู่ต่อ

มีการสู้รบครั้งใหญ่สองครั้งติดต่อกัน แม้ว่าจะมีการวางแผนล่วงหน้า แต่มีทหารมากกว่าสามพันนายเสียชีวิต และได้รับบาดเจ็บมากกว่านั้น!

ทหารเหล่านี้ได้รับเงินบำนาญเพียงเล็กน้อย ทหารแต่ละคนได้รับผ้าไหมสามผืนต่อปี เป็นเวลาสามปีติดต่อกัน

ผ้าไหมผืนหนึ่งมีราคาประมาณเงินหนึ่งตำลึง ซึ่งเท่ากับเงินเก้าตำลึง ไม่ถึงสิบตำลึงด้วยซ้ำ

มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมาก เขาต้องการหาเงินให้กับทหารที่บาดเจ็บเหล่านี้!