บทที่ 37

กลุ่มชาวประมงกลับคืนสู่หมู่บ้าน!

เมื่อเห็นหวังหยวน เด็ก ๆ ต่างพากันวิ่งหนีไป บางคนก็ร้องด้วยความตกใจ

เมื่อเหล่าหญิงสาวเห็นหวังหยวน ก็ก้มหน้าลงหน้าแดงก่ำ และเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นหัวเราะ

เมื่อชาวบ้านเห็นหวังหยวน สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ผู้เฒ่าหวังปี่จงหันหลังเดินจากไป เมื่อเห็นหวังหยวน ไม่วิ่งเข้ามาหาเหมือนเมื่อก่อน

หลังอาหารเย็น

กลุ่มประมงมาประชุมกัน

ไม่มีเก้าอี้ โต๊ะหรือห้องประชุม คนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันที่ลานบ้านของหวังหยวน

ส่วนใหญ่กำลังนั่งยอง ๆ และบางคนก็นั่งลงกับพื้นเลย

หวังหยวนนั่งอยู่ที่ประตู

ทั้งสองฝ่าย มีสมาชิกหลักสี่คน ได้แก่หวังหานซาน หวังซื่อไห่ ต้าหู่และเอ้อหู่

ถักจากต้าไห่คือเอ้อไห่ ซานไห่ ชิงซาน เสี่ยวซานและลุงอีกห้าคน

ยิ่งสนิทสนมกันก็ยิ่งนั่งใกล้กัน หวังหยวนกับชาวบ้านเองก็รู้ตำแหน่งของตนอยู่ในใจ

ชาวบ้านมากกว่าสามสิบคนนั่งล้อมวงกันเป็นวงขนาดใหญ่ และยังมีชาวบ้านนอกลานบ้านที่ไม่ได้เข้ามาด้วย

บางคนเป็นครอบครัวของกลุ่มชาวประมง บางคนเป็นคนในหมู่บ้านที่ต้องการชมความสนุกสนาน

ห้าวันที่ผ่านมาจับปลาได้กว่าสามพันจิน ขายได้สองพันสี่ร้อยจิน หาเงินได้ทั้งหมดแปดสิบสามก้วน

ในขณะนี้ ชาวบ้านต่างตื่นเต้นและเป็นกังวล เมื่อมารวมตัวกันเพื่อประชุม

ตอนนี้หวังหยวนไม่ใช่หวังหยวนคนเดิมที่เคยเป็นอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นคนที่โหดเหี้ยมที่สุดในตำบลเป่ยผิง

หลิวโย่วไฉผู้มีอำนาจ ถูกส่งตัวไปที่เรือนจำประจำอำเภอ ถูกจับไปสักแล้วส่งไปที่กองทัพ

หวังหยวนเดินไปกลางวง กวาดสายตามองชาวบ้าน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ห้าวันมานี้ทุกคนทำงานกันหนักมาก หากใครมีคำถามเกี่ยวกับการจับปลา เชิญยืนขึ้นพูดที่นี่ได้เลย!”

ชาวบ้านมองกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้ายืนขึ้นพูด

“พวกเราทุกคนล้วนเป็นคนกันเอง เมื่อเจอปัญหาก็ต้องกล้าพูดออกมา สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว หากทุกคนผนึกกำลังและปัญญาเข้าด้วยกัน ก็ไม่มีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้!”

หวังหยวนกระตุ้นด้วยการเริ่มเรียกชื่อ “ลุงหานซาน ท่านเป็นหัวหน้ากลุ่ม เชิญพูดก่อนเลย”

หวังหานซานยืนขึ้น แล้วเดินไปกลวงวง ก่อนมองชาวบ้านโดยรอบ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับทหารหลายพันคน เขาก็ไม่กลัวเกรง แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกกังวลเล็กน้อยโดยไม่มีเหตุผล เขาสะดุ้งแล้วพูดว่า “หวังหยวน ตอนนี้ทุกคนกำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก เจ้าช่วยจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าให้ทุกคนก่อนได้หรือไม่”

เฮือก!