บทที่ 38

......

ชาวบ้านหลายคนถือเหรียญไว้ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางหลั่งน้ำตา

ชาวไร่ชาวนาเช่นพวกเขาไม่อาจทำเงินได้มากมาย แม้จะทำงานหนักมาทั้งปีก็ตาม

อยากทำงานในเมือง แต่หางานไม่ได้

เมื่อไปทำงานในบ้านของเถ้าแก่ ก็มักจะได้มาอาหารมาจุนเจือครอบครัวได้ แต่ไม่ได้รับค่าจ้างเป็นเงินเลย

งานในอำเภอก็เหมือนแรงงานเกณฑ์ ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับค่าจ้างเป็นเงินเท่านั้น แต่ยังต้องพกอาหารแห้งไปกินเองด้วย

ตอนนี้ทำงานให้กับหวังหยวนได้เพียงสองสามวัน ก็ได้รับเหรียญทองแดงมากมายแล้ว

“ข้าละเลยเรื่องนี้ไป โชคดีที่ลุงหานซานพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา!”

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วพูดว่า “หากไม่ใช่เพราะลุงหานซาน ก็คงไม่ได้รับค่าจ้างคืนนี้แน่นอน ดังนั้นหากมีปัญหาใดอีก ทุกคนต้องยกมันขึ้นมาพูด เพื่อที่เราจะได้ช่วยกันแก้ไข”

ชาวบ้านพยักหน้าราวกับไก่จิกข้าวเปลือก ความกระตือรือร้นของพวกเขาถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่

หวังหยวนยกยิ้ม “ใครจะเป็นคนต่อไป!”

“ข้า ข้า...”

ชาวบ้านทุกคนต่างแย่งกันพูด

หวังหยวนชี้ไปที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง แล้วพูดว่า “เอาล่ะ เอ้อโกว เจ้าถามมา!”

“ข้า ข้า!”

เด็กหนุ่มหวังเอ้อโกวยืนขึ้น เกาหูและแก้มด้วยความประหม่า เงียบอยู่พักหนึ่งก่อนพูดว่า “พี่หยวน ข้ายังไม่ได้คิดคำถามเลย ขอข้าคิดใหม่อีกรอบก่อน!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

ชาวบ้านพากันหัวเราะ

“ออกไป!”

หวังหยวนหัวเราะแล้วดุ “ทุกคนต้องคิดคำถามก่อน แล้วจึงไปยืนตรงกลาง หากถามคำถามได้ดี ทุกคนควรปรบมือให้ หากคำถามนั้นไม่ดี ทุกคนก็ควรปรบมือด้วย เพราะความกล้าหาญนั้นน่ายกย่อง แค่ใช้สมองคิดก็กล้าหาญแล้ว”

ชาวบ้านพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ให้ข้าถามหนึ่งคำถาม!”

หวังชิงซานเดินเข้าไปกลางวง แล้วหน้าแดง “เราตั้งกลุ่มประมงมาห้าวันแล้ว และข้าก็พบว่ายิ่งเราขุดรากปลาเมาขึ้นมามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งเหลือน้อยลงเท่านั้น ภายในสิบวันครึ่ง ก็คงถูกขุดขึ้นมาจนหมดหมู่บ้านของเรา แล้ว เราจะทำอย่างไรดี?”

ชาวบ้านทุกคนเงียบกริบ