บทที่ 39

หวังหยวนมีสีหน้าจริงจัง “ต้องกินอาหารให้ดีจึงจะทำงานหนักได้ ไม่เช่นนั้นร่างกายจะทนไม่ไหว! ข้าเข้าใจสถานการณ์ของทุกคน แม้ว่าพวกเจ้าจะได้รับเงินค่าจ้างมากขึ้น แต่ก็ทนกินตามใจไม่ได้”

ชาวบ้านหัวเราะแห้ง

คนในชนบทก็เป็นเช่นนี้ หารายได้พิเศษได้เดือนละไม่กี่กว้าน จึงต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด

แม้ว่าจะอาศัยในบ้านนายจ้าง ก็ได้กินเพียงแค่พอประทังชีวิต ไม่มีใครได้กินเนื้อและปลาเยอะทุกวัน!

ต้องประหยัดเงิน!

หวังหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช่นนั้นค่าจ้างและเงินพิเศษจะยังคงเท่าเดิม และยังคงแจกปลาด้วย แต่กลุ่มประมงจะจ่ายค่าโรงอาหารขนาดใหญ่ เพื่อดูแลอาหารสามมื้อต่อวัน ต้องได้กินดื่มให้อิ่มหนำทั้งเช้า กลางวัน เย็นทุกมื้อ มื้อเที่ยงจะมีค่าเนื้อให้คนละสามชิ้น”

ชาวบ้านตกตะลึง!

ดูแลอาหารสามมื้อต่อวัน กินข้าวให้อิ่มทุกมื้อ ได้กินข้าวสวยเกินสองมื้อ และเนื้อสัตว์สามชิ้นตอนเที่ยง

แม้แต่เถ้าแก่ก็ไม่กล้ากินเช่นนี้

หวังหยวนยังคงเตรียมการต่อไป “ลุงหานซาน ไปหาแม่ครัวห้าคน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป แต่ละคนจะได้รับเงินเดือนสม่ำเสมอ ต้องสร้างโรงเก็บของก่อนทำอาหาร แล้วค่อยหาคนมาสร้างโรงอาหารทีหลัง ท่านสามารถจัดการรายละเอียด แล้วมารับเงินได้ทันที”

หวังหานซานพยักหน้าด้วยสีหน้าว่างเปล่า

ชาวบ้านเพิ่งรู้สึกตัว หลายคนน้ำตาไหลพราก

เขาไม่คาดคิดว่าจะได้กินเนื้อ ไม่ต้องพูดถึงข้าวสวยด้วยซ้ำ แค่น้ำข้าวต้มสามมื้อต่อวันก็น่าจะพอ

หวังหยวนยกมือขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้มาปรบมือให้ต้าหู่อีกครั้งกันเถอะ!”

แปะ แปะ แปะ…

มีเสียงปรบมือดังเกรียวกราว มือของชาวบ้านแทบจะระเบิด สายตาของต้าหู่เปลี่ยนไป!

หัวใจของต้าหู่เต้นรัว เขาเพิ่งพูดเช่นนั้นออกไป แต่เขาไม่คิดว่าหวังหยวนจะทำเช่นนี้

มีคนสามสิบหรือสี่สิบคนต้องกินข้าว และค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้นหลายสิบกว้านในเดือนนี้

เห็นได้ชัดว่าข้อเสนอของเขาต้องใช้เงินมากขึ้น แต่หวังหยวนไม่ได้ตำหนิเขาเลย!

ความรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเกิดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ!

หวังหยวนยกมือขึ้นเพื่อหยุดเสียงปรบมือ “คนต่อไป!”

“ให้ข้าพูดด้วยคน!”

เอ้อหู่ก็เดินเข้าไปกลางวง “แต่มีสองเรื่องที่ข้าอยากบอกทุกคนก่อน!”

ชาวบ้านมองเอ้อหู่ด้วยความสงสัย สงสัยว่าเขาจะพูดอะไร