บทที่ 40

เมื่อเห็นการสนับสนุนของหวังหยวน เอ้อหู่ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

แปะ แปะ แปะ…

ชาวบ้านก็ปรบมือเบา ๆ

พวกเขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้จริง ๆ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากได้มัน แต่เป็นเพราะคนจนไม่มีคุณสมบัตินั้น

ตราบใดที่สามารถทำเงินได้ ต่อให้ขาหักก็ไม่สำคัญ

หวังหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ด้วยวิธีนี้ กลุ่มขายปลาจะขยายเป็นสามสิบคน แล้วแบ่งออกเป็นสามกลุ่มทุกวัน กลุ่มหนึ่งจะไปประจำที่เทศบาล กลุ่มที่สองจะไปตลาด และกลุ่มที่สามจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน โดยจะไปที่เทศบาลทุก ๆ สามวัน จำนวนเกวียนล่อก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นสามเล่ม เมื่อออกไปให้ใช้สองเล่มขนปลา ทุกคนผลัดกันนั่งในเกวียนเล่มหนึ่ง เมื่อทุกคนกลับมาแล้วก็ขึ้นเกวียน จะสามารถลดระยะทางเดินได้สามสิบลี้ เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องเหนื่อยมาก”

“ไม่ ไม่ได้ นี่มันดีเกินไป ไม่จำเป็นต้องพักระหว่างทำงานก็ได้!”

“การสรรหาคนเพิ่มอีกยี่สิบคนจะต้องใช้เงินเยอะขึ้น หวังหยวน เจ้าทนได้หรือ?”

“คนชนบทอย่างพวกเราไม่ได้อ่อนแอถึงเพียงนั้น ต่อให้ต้องเดินเพิ่มอีกแปดลี้ สิบลี้ก็ไม่หวั่น”

ชาวบ้านถึงกับหลั่งน้ำตาคัดค้าน

นี่เป็นสิ่งที่ดีมากสำหรับพวกเขา ดีจนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง!

“ดีแล้ว เรื่องนี้คลี่คลายแล้ว!”

หวังหยวนตัดสินใจครั้งสุดท้าย แล้วโบกมือ “คนต่อไป!”

หวังหานซาน, หวังชิงซาน, ต้าหู่และเอ้อหู่อยู่ข้างหน้า ชาวบ้านถามคำถามอย่างแข็งขัน

จากปัญหาที่เกิดขึ้นจริง หวังหยวนได้รวบรวมความคิดเห็นของชาวบ้าน แล้วสรุปและตัดสินใจ

ข้อเสนอบางข้อได้รับการยอมรับ และบางข้อถูกปฏิเสธ

ชาวบ้านค่อย ๆ ตื่นเต้นดีใจขึ้นเรื่อย ๆ!

ไม่ว่าข้อเสนอจะถูกนำมาใช้หรือไม่ก็ตาม

หวังหยวนให้กำลังใจพวกเขาด้วยคำพูดที่นุ่มนวล จากนั้นจึงเป็นผู้นำในการปรบมือให้พวกเขา

พวกเขาไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ได้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ได้รับความเคารพ และให้กำลังใจ

ปกติพวกนายจ้างจะมองพวกเขาเป็นคนยากจน พวกผู้ส่งสารของรัฐมองว่าเป็นคนเกเร พวกคนในเมืองมองเป็นคนขอทาน ส่วนพวกคนชั้นสูงมองพวกเขาเป็นคนบ้านนอก

มีเพียงหวังหยวนที่เป็นบัณฑิตเท่านั้น ที่ถือว่าพวกเขาเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง

ความนับถือตนเองต่ำ ความขี้ขลาด ความสิ้นหวัง และความโง่เขลาในอดีต ถูกกวาดล้างจนหายไปในลานเล็ก ๆ แห่งนี้