บทที่ 41

ชาวบ้านทั้งหมดเงียบกริบ มีสถานที่ขายปลาเพียงสองแห่งเท่านั้น คือตลาดและเทศบาล

มีสิบสามเขตในเมืองฝู แต่ละเขตจะมีตลาดจัดขึ้นทุก ๆ สองวัน จึงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถซื้อปลาได้

ขายปลาไม่ง่ายเหมือนขายที่เทศบาล

หากการขายปลาในเทศบาลมีปัญหา หากพวกเขาจับปลาได้เยอะก็จะขายไม่ออก

หวังหยวนหรี่ตา “น่าวซานเจียงเล่นไม่ซื่ออีกแล้วหรือ?”

หวังซื่อไห่ส่ายหน้า “น่าวซานเจียงตกต่ำไปแล้ว ตลาดปลาค่อนข้างวุ่นวาย เมื่อสามวันก่อนที่ตลาดปลา น่าวซานเจียงถูกหักขาในตลาดปลา พวกลูกสมุนของเขาก็ย้ายฝั่ง และเริ่มเก็บค่าคุ้มครองอีกครั้งในตลาดตงซื่อ คนผู้นั้นยังบอกด้วยว่าจะไม่ทำร้ายเรา แต่บอกเราว่าไม่ให้พูดเรื่องเหลวไหลกับคนนอก”

“ฝานเจียงหลง!”

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ “เป็นเพียงลูกสมุน แต่ยังคงเป็นตัวแทนของสิงซาน!”

“น่าจะเป็นเช่นนั้น!”

เนื่องจากทุกวันนี้มีประสบการณ์มากขึ้น และได้รับความรู้มากมาย หวังซื่อไห่จึงเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น “แม้ว่าฝานเจียงหลงจะบอกเราว่า เขาจะไม่เก็บค่าคุ้มครอง แต่เราขายปลาได้เยอะทุกวัน ตาของเขาจึงเริ่มแดง ข้าเดาว่าอีกไม่นานเขาคงทนไม่ไหว สองวันที่ผ่านมา หลังจากที่เราขายปลาหมด ก็มีคนแอบติดตามเรามา สงสัยว่าจะเป็นคนของเขาหรือเปล่า!”

ชาวบ้านหลายคนพยักหน้า คนฉลาดสังเกตเห็นว่ามีคนกำลังจับตาดูพวกเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้

หวังหยวนหรี่ตาลง “ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ความปลอดภัยต้องมาก่อน หากต้องไปขายปลาที่เทศบาล ต้าหู่กับเอ้อหู่ต้องไปด้วยสักคน ไม่ต้องกลัวหากต้องลงมือ หากเจ้าหน้าที่จะมาจับเรา ก็ให้ไปฟ้องที่ว่าการอำเภอได้เลย เบื้องหลังกลุ่มอันธพาลเป็นข้าราชการระดับล่างคนหนึ่ง หากยิ่งกลัวเขาก็ยิ่งรังแก หากเรื่องไปถึงที่ว่าการอำเภอ พวกเขาจะต้องกลัวมากกว่าพวกเรา!”

“ใช่ จะกลัวพวกเขาเพื่ออะไร”

“หวังหยวนยังจัดการเจ้าหน้าที่หลิวโหย่วไฉไปแล้ว หากจะกลัวข้าราชการระดับล่างคนหนึ่งก็คงเหลวไหล!”

“ต้าหู่และเอ้อหู่ก็มีวรยุทธ์ ไม่มีวายร้ายที่ไหนเอาชนะพวกเราได้!”

ชาวบ้านต่างกำหมัด

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ความหวาดกลัวต่อพวกอันธพาล โจร และข้าราชการระดับล่างก็หายไปหมดสิ้น

พวกเขาใจถึง หวังหยวนพยักหน้าและหัวเราะเบา ๆ “แค่นี้ยังไม่พอ เมื่อพวกเราร่ำรวยขึ้นเรื่อย ๆ คนอื่นก็จะยิ่งจ้องมองพวกเราด้วยความอิจฉามากขึ้นเรื่อย ๆ !”

“เช่นนั้นเราควรทำอย่างไร?”

ชาวบ้านหลายคนกังวล!

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วกล่าวว่า “คนทั้งสามสิบคนในกลุ่มจับปลา ให้คัดคนหนุ่มที่ร่างกายแข็งแกร่ง ไปรับการสอนศิลปะการต่อสู้โดยลุงหานซาน จากนี้ไป แต่ละคนจะได้รับเงินสองก้วนต่อคน และจะได้กินเนื้อทุกเช้าเย็น อาหารแต่ละมื้อจึงเพิ่มขึ้นครึ่งจิน ทุกคนอย่าอิจฉาว่าพวกเขาได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า เพราะทั้งไปขายปลาในเทศบาล ทั้งฝึกวรยุทธ์ไปด้วยนั้นยากมาก พวกเขาจึงต้องมีแรงมากขึ้นเพื่อที่จะแข็งแกร่งได้ เพื่อช่วยปกป้องทรัพย์สินของทุกคน!”

หวังหานซานยืนหยัดเพื่อสนับสนุน “ตราบใดที่ทุกคนสามารถอดทนต่อความยากลำบากได้ ข้าก็จะไม่ปิดบังวิชาของข้า!”