บทที่ 370

ไป๋เฟยเฟยยิ้มและพูดต่อ "คนพวกนั้นจะเข้ามาติดต่อกับท่าน พวกเขาจะติดสินบนท่านให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการ ทั้งเงินทองชื่อเสียงตำแหน่งและผู้หญิงสวย ๆ เพื่อใช้ท่าน หากล้มเหลวเอาตัวท่านมาไม่ได้ ก็จะฆ่าท่านทิ้งเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในอนาคต”

หัวใจของหวังหยวนสั่นไหว เรื่องนี้มันก็เป็นไปได้จริง ๆ ถ้าเขารู้ เขาคงจะทำตัวต่ำต้อยกว่านี้

ไป๋เฟยเฟยมองไปที่เขาด้วยสายตาเคร่งเครียด "แม้ว่าพวกเขาฆ่าท่านไม่ได้ แต่ราชสำนักจะคิดอย่างไรกับท่าน หากพวกเขาได้ยินว่าพวกเขาได้ติดต่อกับท่านแบบนี้ ท่านรู้ไหมว่าอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีอำนาจในราชสำนัก ไม่พอใจท่านเป็นอย่างยิ่ง!”

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจ "ข้าไม่เคยใกล้ชิดติดต่ออัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวามาก่อนเลยด้วยซ้ำ ข้าทำให้พวกเขาขุ่นเคืองเมื่อไหร่กัน"

“ท่านหมิงถัน ท่านไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นแบบนี้ต่อหน้าข้าหรอก!”

ไป๋เฟยเฟยกลอกตา "ไม่ว่าเรื่องที่ท่านทำลายกำแพง แบ่งปันที่ดินให้ชาวนา การเก็บภาษีที่ดินของเจ้าของที่และขุนนาง หรือการเอาชนะกองทัพชาวหวงที่แข็งแกร่งกว่าหนึ่งแสนนาย แถมท่านยังได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ตอนนี้สมดุลอำนาจของฝ่ายขวากำลังเอนเอียง ท่านคิดว่าพวกเขาเกลียดท่านหรือไม่?”

หวังหยวนขมวดคิ้ว!

อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวากุมอำนาจของราชสำนัก มีอำนาจน้อยกว่าจักรพรรดิเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เรียกได้ว่ามีอิทธิพลคับฟ้าคับแผ่นดิน!

ตามที่อู๋หลินเคยว่าไว้ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาเป็นตัวบงการอยู่เบื้องหลังการเสียชีวิตของพ่อเขา ท่านแม่ทัพใหญ่มู่

เป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ฆ่าคนได้โดยไม่ต้องใช้ดาบ!

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริง ๆ ว่าเรื่องธรรมดาทั่วไปแบบนี้จะสามารถเปลี่ยนสถานการณ์ในราชสำนักได้!

ตอนนี้ได้ล่วงเกินอัครมหาเสนาบดีขวาแล้ว ต้องระวังการลอบทำร้ายจากระดับสูงแล้ว

"ท่านหมิงถาน ผู้มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมค้ำจุนแผ่นดินนี้ ยิ่งกว่าความงามที่ไม่มีใครเทียบได้!"

ไป๋เฟยเฟยตบพัดบนฝ่ามือ "มังกรซ่อนกาย ยังไม่ถึงเวลาแสดงฝีมือ แต่ตอนนี้มันได้ปรากฏขึ้นมาให้ประจักษ์แล้ว แสดงให้เห็นถึงความสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้ ท่านไม่อาจเก็บซ่อนมันไว้ได้อีกต่อ ท่านต้องเลือกว่าท่านจะดำเนินชีวิตต่อไปยังไง”

หวังหยวนหรี่ตา "เจ้ามาจากไหน?"

“ตระกูลไป๋แห่งเมืองเฉิงโจว!”

ไป๋เฟยเฟยประสานมือคารวะยกขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วกล่าวว่า "ไป่เหวินซุน บรรพบุรุษของเราเป็นสามัญชนติดตามรับใช้ตั้งแต่ต้นราชวงศ์ เป็นเวลาสองร้อยสามสิบแปดปีแล้วที่เราขยายรากฐานของเรา ตระกูลไป๋สร้างบัณฑิตจากรุ่นสู่รุ่น และผลิตบัณฑิตจิ้นซื่อระดับสูงมาได้ยี่สิบคน”

หวังหยวนพูดอย่างไร้อารมณ์ "ตระกูลขุนนาง!"

ชนชั้นของต้าเย่: พวกอันธพาล ทาส สามัญชนทั่วไป แรงงานรับจ้าง เจ้าของที่ดิน คหบดีในชนบท ผู้มีอิทธิพล ตระกูลสูงศักดิ์ประจำเมือง ตระกูลขุนนาง พวกบุคคลสำคัญระดับสูง และเชื้อพระวงศ์!

ราชวงศ์ใช้วัฒนธรรมในการควบคุมความเป็นไปของสังคม แต่ในความเป็นจริงนั้น ตระกูลขุนนางจึงมีอำนาจมากกว่าพวกชนชั้นสูง