บทที่ 371

"แค่ก ๆ!"

หวังหยวนหน้าแดงก่ำ เห็นว่าเขาเป็นคนยังไงกัน เขาส่ายหน้าอย่างจริงจัง "เดิมทีข้าทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก แต่ทว่ามันไร้ค่า คุณชายไป๋ เจ้าไม่เข้าใจข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าต้องการอะไร โปรดกลับไปเถอะ!”

“ข้ารู้ว่าท่านกำลังรอคำชักชวนจากราชสำนัก ชาวหวง คนเถื่อน ตงไห่ หรือเผ่าหมาป่า”

ไป๋เฟยเฟยยกมือคารวะ "แต่ท่าน ท่านควรรู้ว่าฝ่าบาทตั้งใจเล่นเกมถ่วงดุลอำนาจ ในราชสำนักจะมีการต่อสู้อย่างที่ไม่มีที่สิ้นสุด แม้ว่าท่านจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมแค่ไหนก็ใช้มันไม่ได้อยู่ดี"

หวังหยวนขมวดคิ้วไม่พูดอะไร!

ไอหน้าอ่อนนี่ไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไร!

เขาแค่อยากจะเป็นคนรวยที่นั่งกินนอนกิน และใช้ชีวิตธรรมดาอย่างสงบสุข!

สำหรับการต่อสู้ในราชสำนักหรือการต่อสู้ในโลกใบนี้ เขาไม่สนใจเลยสักนิด

ศึกในจิ่วซาน ทหารหลายพันคนเสียชีวิต เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ

เขารู้ว่าตัวเองดีว่าเขาไม่เหมาะที่จะอยู่ในกระดานหมากแห่งอำนาจ ผู้มีอำนาจก็มาเห็นคนไม่ต่างจากตัวหมากรุก เขาจึงอยากเป็นแค่คนเกียจคร้านที่ร่ำรวยเท่านั้น

ไป๋เฟยเฟยคิดกับตัวเอง "แต่ชาวหวง คนเถื่อน ตงไห่ หรือเผ่าหมาป่าต่างก็เป็นดินแดนอนารยชน นอกจากนี้ราชสำนักของพวกเขาก็ต่างต่อสู้แย่งชิงอำนาจไม่หยุดหย่อย ถ้าท่านไปที่ตระกูลไป๋ ข้ารับประกันได้เลยว่าท่านสามารถแสดงความสามารถของท่านอย่างเต็มที่"

หวังหยวนโบกมือแล้วพูดว่า "คุณชายไป๋ เจ้าเข้าใจผิดจริง ๆ ข้าเป็นแค่คนธรรมดา ข้าไม่มีความสามารถใด ๆ เชิญเจ้ากลับไปเถอะ หมู่บ้านต้าหวังเป็นสถานที่ห่างไกลกันดาร ไม่มีอะไรที่จะให้ความบันเทิงแก่เจ้าได้หรอก!”

ไอหน้าอ่อนนี้พูดจาแปลก ๆ ดูเหมือนว่าเขากำลังวางแผนที่จะทำเรื่องใหญ่!

“เมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าน้อยก็ขอตัวก่อน!”

ไป๋เฟยเฟยหัวเราะเบา ๆ และหันกลับมา "แต่ท่านโปรดจำไว้ว่า ประตูของตระกูลไป๋จะเปิดรอท่านเสมอ ข้าจะเริ่มรับสมัครหาสาวงามทุกประเภทสำหรับท่านไว้ด้วยนะ!"

หวังหยวนพูดไม่ออกเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าไอหน้าอ่อนนั้นได้ยินมาจากไหนว่าเขาบ้ากามตัณหา กลับมาใช้วิธีนี้ทำให้เขาเสื่อมเสีย เมื่อเห็นว่าหญิงสาวในชุดสีม่วงกำลังจะจากไป เขาก็รีบตะโกนขึ้นมา "เดี๋ยวก่อน !"

“ท่านมีอะไรสั่งอีกหรือไม่?”

ไป๋เฟยเฟยหันกลับมาด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและยิ้มย่องอยู่ในใจ "ฮึ่ม เจ้าคนมากตัณหา พอพวกเราจะไปก็ทนไม่ไหวที่จะเห็นสาวงามจากไปสินะ!"