บทที่ 379

ตอนนี้ลุงเขาถูกใส่ร้ายจับเข้าคุก แถมลูกพี่ลูกน้องของเขาก็ยังถูกลักพาตัวไปตอนกลางดึกอีก!

เขาไม่รู้ว่านิสัยของท่านอาจารย์แบบนั้น จะทำเรื่องอะไรออกมาได้บ้าง!

แต่เขารู้ว่าถ้าเขากลับเมืองช้าเกินไป เมืองฝูจะต้องต้องมีเรื่องใหญ่สะเทือนเลือนลั่นแน่!

...

ถึงไม่รู้ที่ตั้งของจวนตระกูลโจว แต่หาได้ง่ายในเมืองนี้!

สิบห้านาทีหลังจากออกจากร้านตีเหล็ก หวังหยวนก็นำม้าหกสิบตัวมาถึงที่ประตูจวนตระกูลโจวแล้ว!

มีสิงโตหินสองตัวอยู่หน้าลานขนาดสิบหมู่ คนรับใช้สองคนยืนอยู่หน้าประตูทั้งสาม และแผ่นโลหะสีดำที่ด้านบนมีคำว่า "บ้านตระกูลโจว" ปิดทองอยู่

ธรรมเนียมปฏิบัติของต้าเย่ กำหนดไว้โดยเฉพาะว่าคำว่า "จวน" นั้นที่สามารถใช้กับป้ายหน้าประตูบ้านของขุนนางได้

ไม่ว่าพ่อค้าจะรวยแค่ไหน เขาก็ยังไม่ได้อยู่ในฐานะชนชั้นสูง ใช้ได้แค่คำว่า "บ้าน" เท่านั้น!

ทหารม้าหกสิบผู้ดูดุดันน่ากลัวพวกนี้ ทำให้คนรับใช้ต้องปิดประตู และรีบไปแจ้งนายท่านใหญ่ทันที

ไม่นาน โจวฉางฟู่ก็ออกมาพร้อมคนรับใช้เกือบร้อยคนพร้อมด้วยอาวุธพลองหอกดาบ

เมื่อเห็นหวังหยวน โจวฉางฟู่ก็หรี่ตาลง "เจ้านี่เอง เจ้าโชคดีมากที่มีชีวิตรอดกลับมาจากเมืองจิ่วซานได้ พาคนมาตั้งมากมาย เจ้าจะทำอะไรกับตระกูลโจวของข้า"

หวังหยวนดูเย็นชาและเข้มงวด "ข้าแค่จะถามเจ้าว่าชิงเหออยู่ที่ไหน?"

“ชิงเหอคือใคร ข้าไม่รู้จัก นางเป็นเมียเก็บของเจ้ารึไง!”

โจวฉางฟู่แสร้งทำเป็นไม่รู้และดูหมิ่นเขา "เจ้าไปขายเกลือที่จิ่วซาน หมดเงินที่ได้จากตระกูลโจวแล้วงั้นหรือ? เมียเก็บของเจ้าถึงได้หนีไปน่ะ!"

คนรับใช้ของตระกูลโจวหัวเราะเยาะเย้ยเสียงดัง "ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ผิงเจี้ยนและฉางเซิน กลุ่มทหารผ่านศึกเกราะทมิฬและพวกทหารที่ปลดประจำการแล้วนั้น โกรธจัดรังสีฆ่าฟันปรากฏขึ้นมาในสายตาของพวกเขา

ไอ้สารเลวชาติชั่วพวกนี้กล้าดูหมิ่นท่านเสนาธิการทางทหาร พวกมันรนหาที่ตาย

“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีกต่อไป ไปจัดการพวกมันซะ!”

หวังหยวนโกรธจนหน้าเขียว หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและโบกมือขึ้นอย่างดุดัน!

ตระกูลโจวทำข้อตกลงธุรกิจน้ำตาลกับเขาสองข้อ และได้รับเงินสามหมื่นถึงสี่หมื่นตำลึง