บทที่ 380

“สมควรตาย!”

สายตาของทหารผ่านศึกเกราะทมิฬและทหารปลดประจำการนั้นพุ่งพล่านไปด้วยจิตสังหาร

ในเมืองจิ่วซาน ขุนนางทุกคนตั้งแต่ระดับสี่ไปจนถึงระดับห้า เมื่อพบกับท่านเสนาธิการทางทหารยังต้องให้ความเคารพเขาอย่างยิ่ง

แค่ไอคหบดีกล้าอาศัยบารมีขุนนางเลขาขั้นแปดมาดูหมิ่นท่านเสนาธิการทางทหารแบบนี้น่ะรึ!

พวกเขาทั้งหมดตัดสินใจติดตามหวังหยวน พวกเขาก็รู้สึกโกรธมากที่มีคนกล้ามาลบลู่เจ้านายของตัวเองเช่นนี้!

"ใช่แล้ว!"

หวังหยวนขำเล็กน้อย "ถ้าข้าบุกเข้าไปในตระกูลโจวของเจ้าแล้วเข้าคุกล่ะก็ แต่ถ้าหากข้าทำให้เจ้าพิการจะเกิดอะไรขึ้นกันนะ?"

โจวฉางฟู่กัดฟันจ้องถลึงตา "เจ้ากล้าดียังไง!"

สายตาหวังหยวนพลันเหี้ยมโหดขึ้นมา "หักขาทั้งสองข้างของเขาซะ!"

กร๊อบ! กร๊อบ!

ไม่รอให้คนอื่นลงมือ ผิงเจี้ยนและฉางเซินก็ลงมือจัดการให้แล้ว!

"อ๊าก…"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วทั้งถนน โจวฉางฟู่สั่นเทิ้มไปทั้งตัว และชี้ไปที่หวังหยวน "เจ้า เจ้า!"

เขาจะไปคาดคิดได้ยังไงว่าหวังหยวนจะลงมือกับเขา และหักขาของเขาทั้งคู่จริงๆ!

คนรับใช้ของตระกูลโจวหลายคนตกใจมากจนขวัญหนีดีฝ่อ

เสียงของหวังหยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ข้าไม่ชอบถูกคนชี้นิ้วใส่!"

กร๊อบ! กร๊อบ!

ผิงเจี้ยนและฉางเซินคว้าแขนซ้ายขวาของโจวฉางฟู่ขึ้นมา เสียงหักที่ดังคมชัดดังขึ้นมา

กึกตุ้บ!

โจวฉางฟู่ที่แขนขาหักหมดแล้ว นอนอยู่บนพื้นอย่างอนาถ และพูดออกมาอย่างโหดเหี้ยม "ได้ ได้เลย หวังหยวน เจ้าคิดว่าเจ้าแน่มากสินะ ถ้าเจ้าฆ่าข้าได้ก็เอาเลย ไม่เช่นนั้นข้าเอาคืนเจ้าแน่!”

ท้ายที่สุดแล้วหัวหน้าตระกูลคหบดีที่มีอำนาจได้เห็นสิ่งต่าง ๆ มากมายในโลกใบนี้ก็ยังไม่รู้จักยอมแพ้

“เจ้าอยากตายสินะ?”

หวังหยวนเลิกคิ้วแล้วพูดว่า "เอาล่ะ งั้นข้าจะช่วยเจ้าเอง ฉางเซิงฆ่าเขาแล้วค่อยไปถามคนอื่น ๆ ข้าจะไม่เชื่อว่าจะไม่มีใครรู้ว่าชิงเหออยู่ที่ไหน!"

ฉิ้ง!