บทที่ 386

ปล้นคุกเท่ากับการก่อกบฏ!

ตราบใดที่หวังหยวนและจ้าวเว่ยหมินถูกจับ เขาก็สามารถควบคุมเมืองฝูได้

เขาที่เป็นนายท่านรอง ก็สามารถขึ้นเป็นนายท่านใหญ่แทน และเป็นเหมือนเมื่อสองปีก่อนได้!

ในคุก จ้าวชิงเหอและจ้าวต้าฉุยหวาดกลัวมาก จนใบหน้าของซีดเซียว จากนั้นพวกเขาก็นึกขึ้นได้ว่านี่เป็นการปล้นคุก

หลิวกัง โจวฉางฟา และเจ้าหน้าที่ทั้งสี่ดีใจ ราวกับว่าได้เห็นพระผู้ช่วยให้รอด!

หวังหยวนโมโหทันที “หม่าเฉียน ในฐานะเจ้าหน้าที่ของราชสำนัก เจ้าควรบังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นกลาง แต่กลับรับเงินจากผู้มีอำนาจ บิดเบือนกฎหมายเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ช่วยเหลือคนเผด็จการในการก่ออาชญากรรม และใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ เงินที่รับไปสองพันตำลึง ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าถูกปลดออกจากตำแหน่ง และถูกสอบสวนได้แล้ว”

จู่เป๋าหม่าคนนี้รับเงินจากตระกูลหลิวเมื่อครั้งที่แล้ว และเก็บเงินจากตระกูลโจวในครั้งนี้

เพื่อจัดการเขาสองครั้งติดต่อกัน คราวนี้เกี่ยวข้องกับชิงเหอและลุงของเขา เป็นเรื่องที่ทนไม่ได้!

สีหน้าของหม่าเฉียนเปลี่ยนไป “เจ้าโจรชั้นต่ำ ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ที่ซื่อสัตย์ เที่ยงตรง และมีคุณธรรม มีใครในเมืองฝูไม่รู้บ้าง แต่เจ้ายังกล้าพูดเรื่องไร้สาระ เมื่อเจ้ากำลังจะตาย หากเจ้าไม่ยอมออกมามอบตัว ข้าจะสั่งการโจมตีรุนแรงแล้วนะ!”

ในความเห็นของเขา เจ้าหน้าที่สามสิบคน คันธนูและลูกธนูสามสิบคัน มันเป็นเรื่องง่ายที่จะจับคนกลุ่มเดียว

หวังหยวนมองไปรอบ ๆ “ท่านจู่เป๋าหม่ากำลังจะใช้กำลังโจมตีข้า พวกเจ้าคิดว่าควรทำอย่างไร!”

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬที่มีประสบการณ์การต่อสู้นับร้อยครั้ง ในตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องสั่งการอีกต่อไป!

“เจ้าหน้าที่คนเดียวกล้าคุกคามท่าน ไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย!”

ฉางเซิ่งยิ้มเยาะ แล้วสั่งให้ทหารผ่านศึกยกแผ่นกระดานเตียงออกจากคุก

โครม!

ประตูสองบานเปิดออก

ทหารผ่านศึกถือแผ่นกระดานตั้งตรงไว้ข้างหน้า และทหารผ่านศึกเกราะทมิฬซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

คนมากกว่ายี่สิบคนรีบออกไป!

เจ้าหน้าที่นอกห้องขังตกตะลึง หันกลับไปถามหัวหน้า

“นี่!”

เมื่อเขาเห็นการต่อสู้ หม่าเฉียนที่ไม่เคยต่อสู้มาก่อนก็ตกตะลึง เมื่อเห็นกลุ่มคนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกน “ยิงธนู ปล่อยลูกธนูไป!”