ตอนที่ 390
บทที่ 390
September 18, 2026
ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬต้องการชักดาบเช่นกัน แต่ดวงตาของหวังหยวนมืดมน และเขากำลังจะออกคำสั่ง!
จ้าวเว่ยหมินรีบออกจากที่นั่ง หยุดอยู่หน้าหวังหยวน มองทหารที่ถือธนูแล้วพูดว่า “หากเจ้ายิงท่านอาจารย์จนบาดเจ็บ ข้ารับรองว่าราชสำนักจะลงโทษพวกเจ้า ด้วยการสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!”
ทหารกลุ่มหนึ่งยอมหยุดด้วยความตกใจ แล้วมองย้อนกลับไปที่ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุน ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
เมื่อหัวหน้าทะเลาะกัน คนลำบากใจคือลูกน้อง ตอนนี้ไม่รู้จะเลือกข้างอย่างไร!
ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนกล่าวอย่างเหยียดหยาม “จ้าวเว่ยหมิน เขาปล้นคนจากคุก ซึ่งเป็นความผิดฐานกบฏอยู่แล้ว ท่านเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยการปกป้องเขา ท่านไม่อาจป้องกันตัวเองได้ แต่ก็ยังพูดเพื่อช่วยเขาอีก!”
จ้าวเว่ยหมินหัวเราะเยาะ “ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุน ข้ารู้ว่าอาจารย์ของข้าทำลายค่ายซานหู่ ซึ่งทำให้เจ้าที่เป็นผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ต้องเสียหน้า เจ้าคิดจะระบายความโกรธแค้นส่วนตัวมาโดยตลอด แต่เจ้าไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องท่านอาจารย์!”
“ทำลายค่ายซานหู่... ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!”
หลังจากได้ยินข้อมูลสองเรื่องนี้ ดวงตาของฟู่ชิงก็สั่นไหว หัวใจก็เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย
ครั้งนี้เขามาที่เมืองฝูพร้อมกับภารกิจสำคัญ นั่นคือเพื่อตามหาบุคคลนั้น!
ชายคนนั้นได้ทำลายล้างค่ายซานหู่ และมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในโลก เจ้าหน้าที่ธรรมดาไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา!
อาจจะเป็นเขา!
ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนหัวเราะเยาะ “ข้าเป็นผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ และเป็นข้าราชการทหารระดับแปด! ส่วนเขาเป็นแค่ถงเซินในหมู่บ้านต้าหวัง ตอนนี้เขาปล้นคุกและก่ออาชญากรรมกบฏ เป็นเรื่องปกติสำหรับข้าที่จะปฏิบัติต่อเขาเช่นนั้น เหตุใดข้าจะไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา ไป ลงมือจับตัวเขาเลย!”
ทหารกลุ่มหนึ่งตั้งใจลงมือปฏิบัติการ!
“ถงเซินแห่งหมู่บ้านต้าหวัง เขานั่นเอง!”
ชายคนนั้นก็เป็นถงเซินเช่นกัน เกิดที่หมู่บ้านต้าหวัง ไม่ผิดแน่ ฟู่ชิงรีบวิ่งไปหาทหารแล้วพูดว่า “หยุดก่อน หยุดให้หมด หากใครกล้าแตะต้องท่านผู้นั้น ข้าจะรายงานต่อราชสำนักให้ตัดสินประหารเก้าชั่วโคตร”
“เอ๊ะ!”
ไม่ต้องพูดถึงทหาร แม้แต่ผู้ชมทั้งหมดก็ตะลึง!
ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตอนนี้ผู้ตรวจกำกับฟู่ ที่จะจัดการกับหวังหยวนร่วมกับผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุน กลับหันมาต่อต้าน และปกป้องเขาแทน!
ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนรู้สึกประหลาดใจ จึงถามว่า “ใต้เท้าฟู่ เหตุใดท่านถึงทำเช่นนี้?”
“หุบปาก!”
ฟู่ชิงดุเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “เจ้าเป็นข้าราชการทหารระดับแปด ไม่มีสิทธิ์พอที่จะแตะต้องรองเท้าของท่านอาจารย์ด้วยซ้ำ แต่ยังกล้าดูหมิ่นเขามาก! หากยังไม่พาคนของเจ้าออกไปจากที่นี่ และยังกล้าไม่เคารพท่านอาจารย์อีก ข้าจะเขียนรายงานต่อราชสำนัก ขอให้ส่งเจ้ากลับไปทำนาทำไร่ที่บ้านเกิด!”