ตอนที่ 392
บทที่ 392
September 18, 2026
ดวงตาของหวังหยวนมืดมน “ไม่พบ!”
เมื่อชายคนนั้นจำเขาได้ เขาก็เลิกคบกับหม่าเฉียนทันที โดยไม่คำนึงถึงมิตรภาพสิบปีของพวกเขา
เขาไม่ชอบ และไม่ต้องการจะรู้จักคนมีอำนาจที่เจ้าเล่ห์เช่นนี้
“ไป!”
ผิงเจี้ยนยกแส้ขึ้นเพื่อขับรถม้า
นอกหน้าต่าง ผู้ตรวจการกำกับกังวล และไล่ตามรถม้าไป “ท่านหมิงถัน มีใต้เท้าหลายคนในเมืองจิงตู ขอให้ข้านำจดหมายมาให้ท่าน”
รถม้าหยุด!
หวังหยวนขมวดคิ้วพูดว่า “ข้าไม่รู้จักใครในเมืองจิงตู ใครจะเขียนถึงข้า?”
“ถึงแม้จะยังไม่เคยไปเมืองจิงตู แต่ใต้เท้าหลายคนในเมืองจิงตูก็ชื่นชมชื่อท่านมานานแล้วขอรับ!”
ฟู่ชิงถือจดหมายสามฉบับในมือ “นี่คือจดหมายที่เขียนโดยใต้เท้าหยาง เสนาบดีฝ่ายซ้าย ใต้เท้าฉิน เจ้ากระทรวงกรมกลาโหม และใต้เท้าโจว เจ้ากระทรวงกรมพิธีการขอรับ!”
ลุงกับจ้าวชิงเหอตกใจมาก
เสนาบดีและเจ้ากระทรวงเป็นบุคคลสำคัญ ที่สามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ แล้วพวกเขาเขียนถึงหยวนเอ๋อร์จริง ๆ!
เมื่อไปที่เมืองจิ่วซานในครั้งนี้ เขาทำอะไรกันแน่
แม้ว่าทหารผ่านศึกเกราะทมิฬจะตกใจ แต่ก็ยังเข้าใจเหตุผลได้
เสนาธิการทหารได้มีส่วนร่วมอย่างมาก เป็นเรื่องปกติที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงจะเขียนจดหมายขอบคุณ ขนาดแม่ทัพหนุ่มยังได้รับตำแหน่งอู๋โหวด้วยซ้ำ!
“ข้าได้รับจดหมายแล้ว เจ้าไปได้แล้ว!”
หลังจากรับจดหมายทั้งสามฉบับแล้ว หวังหยวนก็โยนลงในรถม้า แล้วโบกมือ!
จ้าวชิงเหอรีบไปหยิบมันขึ้นมา แต่นิ้วที่ถูกเข็มแทงมีผ้าพันไว้ จึงไม่อาจหยิบมันขึ้นมาได้!
ลุงรีบหยิบมันขึ้นมาเช็ดด้วยแขนเสื้อที่สะอาด เพราะกลัวจะเปื้อนฝุ่น
พ่อลูกถือจดหมายราวกับว่ากำลังถือภูเขาอยู่ แขนของพวกเขาสั่นเทา
นอกหน้าต่างรถ ฟู่ชิงลำบากใจ แล้วพูดว่า “ข้าราชการระดับล่างเดินทางผ่านเฉิงโจว และมีคนขอให้ส่งของให้ท่านอาจารย์ขอรับ!”
“ใคร?”
หวังหยวนใจสั่น ตอนนี้ซื่อหานอยู่ที่บ้านพี่ชายคนโตของนางในเฉิงโจว!
“ไม่สะดวกที่จะพูดขอรับ!”
ฟู่ชิงลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ท่านโปรดไปทางนั้นก่อน เพื่อที่เราจะได้พูดคุยกันได้สะดวกขอรับ!”
“ในเมื่อไม่สะดวกที่จะพูด ก็อย่าพูดเลย! ผิงเจี้ยน กลับหมู่บ้าน!”