บทที่ 393

ในจดหมายที่เขียนโดยทั้งสามคน พวกเขาล้วนกล่าวถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของหวังหยวน ในการยิงอ๋องถูหนาน และเอาชนะทหารม้าหนึ่งแสนนายของชาวหวง

ทั้งสองคนเหมือนอยู่ในความฝัน!

จ้าวชิงเหอมองหวังหยวน ดวงตาคู่งามของนางเป็นประกายสดใส นางรู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องแตกต่างไปจากเมื่อก่อนมาก ร่างกายของเขาเหมือนมีรัศมีเปล่งประกาย

“ท่านพี่ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ที่ท่านได้รับเงินมากกว่าหนึ่งพันตำลึง?”

“อืม!”

“ข้ายังไม่อยากเชื่อเลย...”

“...”

เมื่อกลับถึงบ้าน ลุงและจ้าวชิงเหอก็ตื่นตาตื่นใจ เมื่อเห็นบ้านที่เต็มไปด้วยตั๋วเงิน ทองคำ หยก ทองและเงิน

หลังอาหารเย็น หวังหยวนได้เรียกประชุมสมาชิกของหมู่บ้าน เตรียมการประชุมหมู่บ้าน เพื่อจัดการกับปัญหาต่าง ๆ ในหมู่บ้าน และจัดเตรียมการพัฒนาขั้นต่อไปของหมู่บ้านต้าหวัง

…

“เขาสังเกตเห็นความตั้งใจของข้าหรือเปล่า? เขาไม่เปิดโอกาสให้ข้าพูดเลย!”

มองขบวนรถม้าที่ออกไปพร้อมกับขมวดคิ้ว ฟู่ชิงหยิบหยกสีขาวออกมาจากแขนเสื้อ

หยกชิ้นนี้มีความวิจิตรงดงาม แกะสลักเป็นรูปมังกรและนกฟีนิกซ์ สลักคำว่า “ฉู่ฉู่”

หากเขาไม่ได้เป็นองครักษ์เหยี่ยวดำ แล้วหัวหน้าเหยี่ยวขาวมอบสิ่งนี้ให้กับเขา เขาก็คงไม่มีทางเชื่อเลยว่านี่จะเป็นของส่วนตัวล้ำค่าของจริง

ไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าไทเฮาจะเสนอเงื่อนไขเช่นนี้ เพื่อรับเด็กหนุ่มคนนี้ ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา

การแต่งตั้งอ๋องต่างสกุล เป็นการเลือกผู้สืบทอด!

นี่แทบจะเป็นอยู่ใต้หนึ่งคน อยู่เหนือคนนับหมื่นแล้ว!

แต่น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มคนนั้นระแวงเกินไป และไม่ให้โอกาสเขาชักชวนเพียงลำพัง!

เขาเก็บจี้หยกอย่างระมัดระวัง จ่ายเงินแล้วกลับไปที่เมืองฝู

ทันทีที่เขาเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนก็เดินเข้ามาข้างหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้าประจบประแจง “ใต้เท้าฟู่ ข้าได้เตรียมสุราไว้ในหอจุ้ยเซียนแล้ว เพื่อขอบคุณท่านใต้เท้าเรื่องเมื่อเช้านี้ขอรับ”

ในฐานะข้าราชการทหาร เมื่อเขานึกถึงเรื่องที่ศาลว่าการ เขาก็ตระหนักได้ว่าหวังหยวนไม่ธรรมดา

นอกจากนี้ยังมีทะเลาะกับหวังหยวน และจู่เป๋าหม่ายังได้รับบทเรียนด้วย จนถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับในตอนนี้!

“ต้องขอรบกวนแล้ว!”

เขายังอยากทราบสถานการณ์ในหมู่บ้านต้าหวังด้วย จึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล

พวกเขาทั้งสองไปที่หอจุ้ยเซียนด้วยจุดประสงค์ของตนเอง และได้จัดงานเลี้ยงสุดหรูมูลค่ายี่สิบตำลึง!

สุราอาหารถูกเวียนดื่มกินหลายต่อหลายรอบ