บทที่ 396

บ้านหลังใหญ่ที่สร้างขึ้นใหม่ มีขนาดใหญ่กว่าโถงจวี้อี้อีก สามารถรองรับคนได้หลายร้อยคน

มีโคมไฟแขวนอยู่ข้างนอก และข้างในเต็มไปด้วยเทียน!

ตอนนี้ไม่เพียงแต่ในบ้านเท่านั้นที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน แต่ด้านนอกบ้านก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนด้วย

“ต้าหู่มาแล้ว!”

“หัวหน้าต้าหู่มาแล้ว!”

“ต้าหู่มากับภรรยาของเขาแล้ว!”

ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว ชาวบ้านหลายคนก็ทักทายพวกเขา บางคนก็มองหงเยี่ยแล้วล้อเลียน

ใบหน้างามของหงเยี่ยเรียบเฉย

ต้าหู่หน้าแดงและพูดว่า “อย่าพูดเหลวไหล นางไม่ได้เป็นอะไรกับข้า เป็นของพี่หยวนต่างหาก...”

ชาวบ้านหัวเราะและพูดว่า “อ๋อ ปรากฏว่านางเป็นอนุของเสี่ยวหยวน เหตุใดไม่บอกก่อนหน้านี้ล่ะ!”

หงเยี่ยรู้สึกอับอายและโกรธมาก อยากจะตะโกนด่า ใครเป็นอนุของเจ้าโจรหน้าด้านคนนั้น!

แต่ก็กลัวจะทำเสียงดังมากเกินไป เพราะจะทำให้ความสนใจของทุกคนอยู่ที่นาง ทำให้หลบหนีไม่สะดวก

“นาง นาง...”

ต้าหู่ต้องการอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะแนะนำหงเยี่ยอย่างไร!

เมื่อกลับมาแล้ว พี่หยวนบอกข้าว่าอย่าบอกว่าหงเยี่ยเป็นโจรที่ถูกจับตัวประกัน!

ไม่อย่างนั้นจะเกิดความตื่นตระหนกในหมู่บ้าน!

“จะเขินอายไปเพื่ออันใด เสี่ยวหยวนมีความสามารถมาก ไม่ต้องพูดถึงอนุคนเดียวหรอก จะมีสักแปดคนสิบคนก็สมเหตุสมผล!”

“สตรีผู้นี้มีหน้าอกกับบั้นท้ายใหญ่ เรือนร่างบ่งบอกว่ามีความอุดมสมบูรณ์มาก!”

“ใช่แล้ว ท้องของซื่อหานไม่เคลื่อนไหวมานานแล้ว ให้สตรีผู้นี้ให้กำเนิดทายาทให้เสี่ยวหยวนก็คงดี!”

ชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์!