บทที่ 397

เมื่อได้ยินคำว่ากฎเดิม ชาวบ้านหลายคนก็ตื่นเต้น และอดไม่ได้ที่จะเอามือถูกันไปมา

หงเยี่ยถามด้วยความสงสัย “กฎเดิมคืออะไร?”

“จ่ายค่าจ้างและเงินพิเศษ!”

หลังจากพูดไปสองประโยค ต้าหู่ก็ก้าวเข้าไปช่วย!

หงเยี่ยเบ้ปาก “ปรากฏว่าเป็นการแบ่งเงินที่ริบมาได้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะตื่นเต้นดีใจมาก!”

ทุกครั้งที่มีการต่อสู้ครั้งใหญ่ในหมู่บ้าน ของที่ริบมาได้จะถูกแบ่งให้กับพี่น้อง ทุกคนต่างตื่นเต้นมาก

เนื่องจากหลี่ซื่อหานถูกหลี่ซานซือพาตัวไป สมุดบัญชีล่าสุดจึงถูกจัดทำโดยหัวหน้าผู้อาวุโสของตระกูล หวังปี่จง

หวังหยวนเปิดสมุดบัญชี แล้วบอกให้คนนำเงินออกมา เตรียมจ่ายค่าจ้างและเงินพิเศษ

หวังปี่จงยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างหลังหวังหยวนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ!

นับตั้งแต่ดูแลโรงเรียนภาคค่ำและดูแลบัญชี เขาก็ได้รับศักดิ์ศรีแห่งความเป็นผู้นำกลับคืนมา

ได้พบกับความรู้สึกที่เหนือกว่าแบบที่เคยมีมาก่อน ตอนที่เป็นหัวหน้าในหมู่บ้าน!

แต่ต่อหน้าหวังหยวน เขาไม่กล้าที่จะอวดดี

เพราะมีบทเรียนมากมายจากอดีต และวันนี้จู่เป๋าหม่าก็ประสบปัญหาอีกครั้ง ย้ำเตือนให้เขาตระหนักอยู่เสมอ

“พี่หยวน จับปลาได้น้อยลงเพราะอากาศหนาว สบู่ก็ขายไม่ออก เราไม่ต้องการเงินพิเศษ ตราบใดที่เงินเดือนยังพอให้ทุกคนมีกิน!”

“ใช่ อย่าให้มากไปเลย ตราบใดที่ทุกคนไม่ได้อดอยากหิวโหย!”

“ท่านจะเป็นพ่อค้าเกลือ ซึ่งต้องใช้เงินจำนวนมากด้วย เราไม่อาจเป็นภาระของท่านได้!”

ชาวบ้านต่างพูดพร้อมกัน

ทุกคนรู้ดีว่าใช้ยาไปเท่าไหร่ และขายปลาได้วันละเท่าไหร่!

อาหารในโรงอาหารอร่อยมาก รู้สึกเหมือนหวังหยวนกำลังจะขาดทุน

คนเราล้วนมีความรู้สึก หวังหยวนใจดีกับพวกเขามาก พวกเขาจะโลภมากได้อย่างไร!

ซ้ำยังมีความกลัวว่าวังหยวนจะทำธุรกิจต่อไม่รอด และทุกคนจะกลับไปใช้ชีวิตที่ยากลำบาก

ทุกคนจึงตกลงที่จะลดเงินเดือนลง

หวังหยวนยิ้มอย่างอบอุ่น แล้วพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยทุกคน สบู่ยังไม่ได้ขาย แต่ก็ใช่ว่าจะขายไม่ได้ ครั้งนี้ข้าไปเมืองจิ่วซาน ข้าก็ทำเงินได้มากเช่นกัน มาเริ่มกันเลยตามที่สัญญาไว้!”

“ใช่ พี่หยวนทำเงินจากเมืองนั้นเยอะแล้ว ดังนั้นไม่ต้องกังวล!”

ผู้คุ้มกันที่กลับมาบางคนตะโกนก้องกังวาน!