บทที่ 421

แต่น้องชายก็ป่วยเป็นโรคทางสมอง ทั้งยังเด็กและกำลังโตแบบนี้ เขาจะใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง!

นางไม่เข้าใจเลยว่าจิตใจของลุงรองทำจากอะไร อยู่ด้วยกันมานานหลายปี แต่ไม่รักหรือให้ความอบอุ่นกันเลยสักนิด!

นางให้อภัยและไว้ชีวิตเขาที่ทำร้ายนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ยังทำแบบนี้อยู่อีก!

แอ๊ด!

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา!

สีหน้าของหูเมิ่งอิ๋งเปลี่ยนไปทันที นางรีบเอาอาเป่ามาไว้ข้างหลังนางแล้วพูดว่า "ใครน่ะ!"

“คุณหนู ข้าเอง!”

หูเทียนเดินย่องเข้ามา!

หูเมิ่งอิ๋งถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "หูเทียนทำไมเจ้าไม่ออกไป? ไม่กลับไปเตรียมอาหารที่หมู่บ้านต้าหูหรอกเหรอ?"

คนสนิทของนางหลายคนได้รับเลือกจากบ้านเกิด และฝึกฝนพวกเขาด้วยตัวเอง!

“คุณหนูใหญ่ ทุกคนเป็นห่วงท่าน และขอให้ข้าคอยมาปกป้องท่านอย่างลับ ๆ!”

เมื่อมองหญิงสาวผู้มีจิตใจอ่อนโยนคนนี้ หูเทียนก็สงสารและพูดอย่างช่วยไม่ได้: "คุณชายมาพบท่านที่นี่!"

ดวงตาที่สวยงามของหูเมิ่งอิ๋งเป็นประกาย และนางก็นั่งลงอย่างเศร้าใจทันที: "ให้คุณชายกลับไปเถอะ ข้าไปพบเขาไม่ได้!"

“คุณหนู ขออภัยข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว!”

หูเทียนขมวดคิ้วและพูดว่า: "ทำไมท่านไม่พบคุณชายล่ะขอรับ? หากท่านมีปัญหาอะไร แค่บอกเขาก็พอแล้ว! คุณชายเป็นคนมีไหวพริบจะต้องแก้ไขมันได้แน่!"

"...หูเทียน มีบางอย่าง เจ้าไม่เข้าใจหรอก ไปเถอะนะ!"

ดวงตาของหูเมิ่งอิ๋งเปล่งประกายของ แต่ภายในไม่ช้าก็กลายเป็นความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง

ในตอนแรกนางไม่ต้องการเหลือภาพหญิงพิษร้ายไว้ในใจของคุณชาย

ท้ายที่สุดแล้ว การเสียชีวิตของสามีทั้งสามคนล้วนเกี่ยวข้องกับนาง นางก็ไม่สามารถหลีกหนีได้ว่านางเองส่วนร่วมด้วย

ตอนนี้เหลิ่งอวิ๋นมีส่วนร่วมในการกบฏ.และนางจัดหาอาหารให้เขา!

เรื่องใหญ่อย่างการกบฏ ถ้าคุณชายรู้เข้า ต้องมาพลอยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไปด้วย

คุณชายผู้มีความสามารถขนาดนี้ ในอนาคตเขาอาจจะกลายเป็นขุนนางคนใหญ่คนโต นางไม่อยากทำให้เขาเสียอนาคต