บทที่ 422

เขาเป็นคนที่มีความสามารถ แต่นางเป็นแค่นักธุรกิจต่ำต้อย และยังถูกตราหน้าแต่งงานมาแล้วสามครั้ง

แม้ว่าจะยังบริสุทธ์อยู่ แต่นางจะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร!

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่จู่ ๆ ประตูลานบ้านก็ลั่นดังเอี๊ยดผลักเปิดออก!

หูเมิ่งอิ๋งมองออกไปข้างนอกแล้วน้ำตาไหลออกมา

หวังหยวนเดินเข้าไปพร้อมกับเอ้อหู่ ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬสามคนและหูเทียน!

หูเมิ่งอิ๋งน้ำตาคลอเบ้า รีบหาหวีไม้และกระจกสัมฤทธิ์คิดจะแต่งตัวสักหน่อย

แต่ในบ้านโทรม ๆ กลับไม่มีของแบบนั้นเลย ทำให้นางทำอะไรไม่ถูก

ด้านนอกประตู เสียงของหูเทียนดังขึ้น: "คุณหนู คุณชายมาแล้ว!"

"อ๊าย...เดี๋ยวก่อน จะเสร็จแล้ว!"

ตามความรู้สึกของนาง หูเมิ่งอิ๋งรีบจัดผมจัดเสื้อผ้าที่มีรอยยับของนางให้เรียบร้อย

อาเป่ามองอย่างประหลาดใจ สงสัยว่าทำไมพี่สาวของเขาถึงได้เป็นแบบนี้!

ไม่รอให้จัดการเรียบร้อยเสร็จ ประตูก็เปิดออก และหวังหยวนก็เดินเข้ามา!

หูเมิ่งอิ๋งที่กำลังรีบร้อนทำอะไรไม่ถูกก็ตัวแข็งและก้มหน้าลง: "คุณชาย ข้าขอโทษ!"

“เจ้าขอโทษตัวเองเถอะ!”

บ้านพุพังหลังนี้สภาพไม่ดีเท่ากับบ้านในชนบทเลย หวังหยวนยื่นมือไปอุ้มอาเป่าขึ้นมา: "ข้าพาเจ้าและพี่สาวของเจ้าออกไปจากที่นี่ดีไหม!"

ได้พบกับหูเทียนเมื่อกี้นี้ เขาเข้าใจสถานการณ์แล้ว และคาดเดาสถานการณ์ได้คร่าว ๆ แล้ว!

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไมหูเมิ่งอิ๋งถึงถูกบังคับ แต่เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!

“ขอแค่ข้าได้อยู่กับพี่สาว ข้าไปไหนก็ได้ทั้งนั้น!”

อาเป่าถามอย่างสงสัย: "พี่ชาย ทำไมถึงพาอาเป่าและพี่สาวไปล่ะ? เป็นพี่เขยเหรอ?"

หวังหยวนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า: "พี่ชายจะช่วยอาเป่าหาพี่เขยที่รักเจ้าเอง!"

อาเป่าส่ายหัว: "แล้วพี่ชายมาเป็นพี่เขยของอาเป่าดีไหม อาเป่ารู้สึกว่าพี่สาวชอบพี่ชาย สายตาที่นางมองพี่ชายนั้นมันแตกต่างออกไป!"

"..."