บทที่ 423

“ลุงรอง ท่านอยากจะข้าให้ตายจริง ๆ เหรอ ทำไมถึงไม่รักหรือเมตตากันบ้างสักนิด!”

ในสายตาของหูเมิ่งอิ๋งเปี่ยมไปด้วยความทุกข์ทรมานที่ไม่อาจบรรยายได้!

“เจ้าเป็นคนบังคับลุงรองก่อน!”

หูซานเต๋อพูดอย่างมั่นใจ: "ถ้าเจ้าได้สูตรลับสองสูตรนี้มาก่อน ลุงก็ไม่จำเป็นต้องคุยกับไอคนชั้นต่ำนี่ให้มันมากความนัก ตอนนี้เจ้ามีแค่สองทางเลือกเท่านั้น หนึ่งมอบสูตรลับมาแต่โดยดี กับเข้าคุกซะ”

ด้วยการหนุนหลังจากรักษาการแทนนายอำเภอ ตอนนี้เขาอยากจะเอาใครเข้าคุกก็ได้นั้นนั้น!

"เจ้า!"

เห็นท่าทีลามปามเช่นนั้น หูเมิ่งอิ๋งโกรธมากจนพูดไม่ออก

“กับบางคนเจ้ายอมอ่อนข้อให้มากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งลามปามมากขึ้นเท่านั้น เพราะคิดว่าบงการเจ้าได้!”

หลังจากมองหูเมิ่งอิ๋งอย่างจริงจังแล้ว หวังหยวนก็พูดด้วยท่าทีจริงจังว่า: "พาอาเป่าไปด้านหลัง ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง!"

หลังจากมองลุงรองที่โหดเหี้ยมของนางแล้ว หูเมิ่งอิ๋งก็กัดฟันอุ้มอาเป่าแล้วถอยออกไป!

“ไอคนชั่ว คนของเจ้าเก่งกาจแค่ไหน แต่ข้ามีคนตั้งห้าสิบหกสิบคน!”

หูซานเต๋อทำท่าได้ใจ: "ลงมือ ฆ่าคนอื่น ๆ ได้ไม่เป็นไร เหลือไอหมอนั้นไว้ ข้ายังอยากจะถามอะไรบางอย่าง!"

ก่อนหน้าคนรับใช้มากกว่ายี่สิบคนล้อมคนสี่คนเอาไว้ก็ยังรอดออกไปได้

แต่หูซานเต๋อมั่นใจมาก คราวนี้เขาเรียกคนรับใช้ห้าสิบหกสิบคน มากกว่าเดิมถึงสามเท่า!

ชายสี่คนนี้ไม่ได้ไร้เทียมทาน จะเอาชนะคนอีกห้าสิบหกสิบคนได้อย่างไรกัน

หูซานเต๋อโบกมือ และคนรับใช้ก็แห่เข้าไปข้างหน้า!

แววตาของหวังหยวนเหี้ยมเกรียม

เอ้อหู่รีบวิ่งนำไปก่อน ตามด้วยทหารผ่านศึกเกราะทมิฬอีกสามคน

พวกเขาทั้งสี่โกรธมาก ดาบยาวก็ฟันออกไปเส้นแสงสีเย็นเยือก ราวกับเสือที่เข้ามาในฝูงแกะ

คนรับใช้ล้มลง และไม่มีใครขัดขวางไว้ได้เลย!

พวกเขาทั้งสี่คนยังยั้งมือเอาไว้ หากพวกเขาสู้ในสนามรบ พวกเขาคงได้หนึ่งคนต่อหนึ่งการฟันออกไป!

ในเวลาครู่เดียว คนรับใช้ส่วนใหญ่ก็ลงไปกองกับพื้น!