บทที่ 424

สีหน้าของหวังหยวนดูเย็นชาไร้ความรู้สึก: "หักขาของเขาอีกข้างหนึ่ง!"

"เจ้า เจ้า..."

หูซานเต๋อมึนงงไปหมด เขาก็รีบยื่นมือออกมาแล้วตะโกน: "ข้าไม่เอาสูตรลับของเจ้าแล้ว เจ้าพาเมิ่งอิ๋งไปได้เลย ข้าจะไม่ก่อกวนเจ้าอีก!"

ถ่วงเวลาไอหมอนี้ไว้ก่อน รอจนกว่าผู้กำกับซุนมาถึง แล้วค่อยคิดบัญชีกับเขา

เอ้อหู่หันกลับมาและเหยียบลงไปอีกที!

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน หูซานเต๋อกรีดร้องลั่นจนสุดเสียง ร่างท่อนบนของเขาก็สั่นไม่หยุด

ในห้อง หูเมิ่งอิ๋งที่ปิดหูของอาเป่าแล้ว ในดวงตาของนางมีร่องรอยของความทนไม่ไหว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความยินดีที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้อยู่ในใจของนาง

สองพี่น้องถูกทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า นางอยากทำแบบนี้มานานแล้ว แต่นางทำไม่ได้!

"อ๊าก!"

เหงื่อและน้ำตาผสมกันบนใบหน้า หูซานเต๋อกรีดร้องอย่างหนัก!

คนรับใช้ของตระกูลหูมองไปที่หวังหยวนด้วยความหวาดกลัว เมื่อนึกเรื่องที่เขาเคยทำขึ้นมาได้ พวกเขาก็หน้าซีด

หวังหยวนสีหน้านิ่งเรียบ: "หักมือเขาอีกข้าง!"

เขาไม่ใช่คนโหดร้าย แต่เขาแค่ต้องทำให้ชัดเจนว่ากับคนชั่วต้องโหดร้ายให้ได้ยิ่งกว่า!

เอ้อหู่ยกเท้าขึ้น!

หูซานเต๋อรีบตะโกนทันที: "ไม่ ไม่ ข้าขอร้อง อย่าหักมือข้าเลย เจ้าอยากให้ข้าจะทำอะไรก็ได้ ข้ากลัวเจ้าแล้วจริง ๆ!"

"งั้นก็ดี!"

หวังหยวนหรี่ตา: "ตอนนี้ข้ามีคำถามสองสามข้อที่จะถามเจ้า!"

หูซานเต๋อพยักหน้าหงึก ๆ: "ถามสิ ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่างเลย!"

“พวกเจ้าทุกคนออกไป!”

หวังหยวนเหลือบมองเขา!

เอ้อหู่และทหารผ่านศึกเกราะทมิฬสามคนเดินออกไป และคนรับใช้ของตระกูลหูก็แยกย้ายกันไป