บทที่ 425

"เอาล่ะ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว!"

หวังหยวนตบไหล่บางและปลอบเบา ๆ ด้วยสีหน้าเข้าอกเข้าใจ!

ผู้หญิงเวลาลำบากก็ควรมีไหล่ไว้พิงเสมอ!

ในฐานะเพื่อน เขาทำได้ดีกว่าซุนปังซะอีก!

ในขณะนี้ เอ้อหู่เดินเข้าไปแล้วพูดว่า "พี่หยวน ผู้กำกับซุนมาที่นี่พร้อมกับทหารแล้ว!"

"คุณชาย!"

หูเมิ่งอิ๋งรับปล่อยมืออย่างรวดเร็ว มีร่องรอยของความกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ของนาง: แม้ว่าคุณชายจะมีชื่อเสียง แต่เขาไม่เคยเปิดเผยเรื่องนี้ และผู้กำกับซุนยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วย!

“เอาเถอะ ไม่ต้องห่วง ข้าจะจัดการเอง!”

หลังจากลูบจมูกเล็ก ๆ และลูบหัวอาเป่าแล้ว หวังหยวนก็เดินออกจากบ้าน!

จากนั้นพวกเขาก็เห็นผู้กำกับซุนล้อมรอบลานบ้าน พร้อมกับกลุ่มทหารที่ถือหน้าไม้และสวมชุดเกราะหนังเอาไว้

หูซานเต๋อซึ่งขาหักตะโกนอย่างบ้าคลั่ง: "ผู้กำกับซุน ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว เจ้าต้องให้ความเป็นธรรมกับข้า ไอสารเลวนี่บุกเข้าไปในห้องหลานของข้า เขาหักขาข้าและเข้ามาข่มเหงหลานสาวของข้า เป็นเรื่องชั่วร้ายมาก ขอให้เจ้าให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย ฮือ ฮือ ฮือ!”

“หวังหยวน เจ้าบังอาญมาก!”

แววตาผู้กำกับซุนเคร่งเครียด เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า: "ในอดีตเจ้าพึ่งพานายอำเภอจ้าวสร้างความเดือดร้อนให้กับหมู่บ้านและผู้คน ตอนนี้นายอำเภอจ้าวจากไปแล้ว เจ้ายังคงกล้ากำแหงข่มเหงผู้อื่น วันนี้ข้าปกป้องผู้คนที่ถูกทำร้าย ตอนนี้เจ้ามีสองทางเลือก ทางหนึ่งคือเจ้ากับคนของเจ้ายอมจำนนให้จับซะ หรืออีกทางหนึ่งคือขัดการจับกุมและถูกธนูยิงตายซะ!"

หลังจากจับหวังหยวนได้ ไม่มีใครในเมืองฝูไม่กล้าไม่เชื่อฟังเขา

อำนาจศักดิ์ศรีของเขาก็จะเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด แม้แต่นายอำเภอคนใหม่ที่ราชสำนักส่งมาก็ยังต้องถูกเขาข่มไว้!

เมื่อถึงเวลานั้น เขาสามารถรีดไถส่วยได้มากเท่าที่ต้องการ และออกจากตำแหน่งไปพร้อมเงินมากมายในกระเป๋า!

“ข้าไม่เลือกอะไรทั้งนั้น!”

หวังหยวนยิ้มและเลิกคิ้ว: "เอ้อหู่ แสดงสิ่งนั้นให้ผู้กำกับซุนดู!"

เอ้อหู่หยิบจดหมายเรียกตัวของเขาออกมา แล้วเดินออกจากสนาม!

"หยุด!"

เมื่อมองไปที่จดหมายที่เป็นเอกสารของทางการ ผู้กำกับซุนก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "โยนดาบทิ้งไป ไม่อนุญาตให้นำอาวุธเข้ามา ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าไม่ปรานี!"

หวังพั่วหลู่ผู้นี้มีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา เขามีชื่อเสียงในตลาดปลา และไปที่ค่ายซานหู่เพื่อปราบโจร ทุกคนในเมืองฝูต่างรู้เรื่องนี้!