บทที่ 426

เพี้ยะ!

เอ้อหูไม่พอใจและตบหน้าเขาฉาดใหญ่อีกครั้ง: "ถ้าเจ้ากล้าที่จะดูหมิ่นพี่หยวนอีก ต่อให้ข้าจะลาออกจากตำแหน่งนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!"

"ขอรับ ขอรับ ขอรับ!"

โดนตบไปสองที แก้มด้านซ้ายและด้านขวาอย่างละรอย และรอยนิ้วมือสิบนิ้วมีความสมมาตรพอดีเป๊ะ ผู้กำกับซุนพยักหน้าหงึก ๆ

ท่าทางอ่อนน้อมประจบประแจงนี้ทำให้เอ้อหู่รังเกียจมากขึ้นไปอีก: "ยิ่งมองเจ้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งโมโหมากขึ้นเท่านั้น รีบพาคนของเจ้าออกไปซะ!"

"ขอรับ ขอรับ ขอรับ!"

ผู้กำกับซุนพยักหน้าและโค้งคำนับ นำทหารยามจากไปด้วยความหดหู่ใจ

ในลานบ้าน สีหน้าของหูซานเต๋อดูไม่ได้ เขาคลานไปหาหวังหยวนด้วยความหวาดกลัว: "คุณชายหวัง ข้าผิดไปแล้ว ข้ามีตาแต่หามีแววไม่ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!"

หวังหยวนหัวเราะเบา ๆ: "ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ให้โอกาสเจ้ามาทำร้ายพวกเราต่อไปงั้นรึ!"

“ไม่ ๆ ข้าจะไม่ทำร้ายใครอีก ข้าจะสำนึกผิดอย่างแน่นอน ได้โปรดเมตตาข้าด้วย!”

หูซานเต๋อร้องขอชีวิตอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าหวังหยวนไม่มีทีท่าอะไรเลยสักนิด เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนไปที่ลานบ้านข้างใน: "เมิ่งอิ๋ง เห็นแก่ลุงรองขอร้องคุณชายหวัง ไว้ชีวิตลุงรองด้วย ลุงรองสำนึกผิดแล้ว ลุงจะไม่ทำร้ายเจ้าและอาเป่าอีกต่อไป ให้โอกาสลุงรองด้วย เจ้าปล่อยให้ลุงรองไปหลายครั้งแล้ว ถ้าเจ้าให้โอกาสลุงรองอีกครั้ง ลุงรองจะเปลี่ยนแปลงตัวเองแน่นอน!”

"..."

หูเมิ่งอิ๋งคิดไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เดินออกจากบ้าน!

หวังหยวนมองดูเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร!

ไม่ว่าหูเมิ่งอิ๋งจะทำอะไร เขาก็เคารพการตัดสินใจของนาง เพราะท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องในครอบครัวของนาง

“เมิ่งอิ๋ง ลุงรองรู้ว่าเจ้ามีจิตใจอ่อนโยนที่สุด ไม่ทอดทิ้งลุงรองอยู่แล้ว”

หูซานเต๋อยิ้มหน้าบาน รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง!

ขอแค่เขามีชีวิตรอดต่อไปได้ เขาค่อยหาโอกาสไปที่เมือง และเปิดเผยเรื่องราวเกี่ยวกับชิงเมี่ยนหลางได้