บทที่ 43

มีหลายเรื่องที่ไม่อาจพูดในที่สาธารณะได้ และหวังหยวนก็มีบางอย่างที่จะอธิบายให้ทั้งสี่คนฟังด้วย

เข้าไปในนั่งในห้องโถง

หวังหยวนพูดตามตรง “ลุงหานซาน มีใครในกลุ่มจับปลาที่ดูสองจิตสองใจบ้างหรือเปล่า?”

แม้ว่ากระบวนการจับปลาจะมีขั้นตอน แต่วิธีการนั้นง่ายดาย คนฉลาดย่อมสามารถเข้าใจได้ หลังจากทำไปสักสองสามวันแล้ว

หวังหานซานส่ายหน้า “ไม่มี!”

“ดี!”

หวังหยวนรู้สึกประหลาดใจ

ค่าจ้างกลุ่มประมงไม่สูงนัก และสามารถขายปลาได้สี่สิบหรือห้าสิบจิน

ก่อนจะสอนให้คนรู้จักจารีตและความละอาย ควรให้เขาได้กินอิ่มนุ่งอุ่นเสียก่อน ชาวบ้านที่ขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม จะไม่พอใจได้อย่างไร

หวังซื่อไห่หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “พี่หยวน ท่านส่งหลิวโหย่วไฉไปแล้ว ต้าหู่กับเอ้อหู่ต่างก็สู้เก่งมาก แม้ว่าทุกคนจะรู้เคล็ดลับการจับปลา แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกจากกลุ่ม ใครจะไม่กลัวถูกจับสักแล้วส่งเข้ากองทัพบ้าง!”

หวังหานซานกล่าวเสริมว่า “แม้จะมีคนขายปลาและชาวประมง อยู่ตามตลาดและเทศบาล แต่ชาวบ้านมีความซื่อสัตย์มาก จึงไม่กล้าติดต่อกับคนเหล่านั้น”

“เช่นนี้แล!”

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วส่ายหน้า เขาคาดไม่ถึงเลย

หวังซื่อไห่กระซิบ “พี่หยวน นักธนูและชายฉกรรจ์ของจ้าวอู่ต้องการติดตามท่าน”

หวังหยวนยกยิ้ม “เจ้าคิดว่าจ้าวอู่จ่ายเงินน้อยให้น้อยเกินไปหรือเปล่า?”

“อืม!”

หวังซื่อไห่พยักหน้า “วันนั้นที่ท่านมอบเงินให้จ้าวอู่สามสิบตำลึง จ้าวอู่กลับไปมอบเหรียญสองร้อยอีแปะให้กับนักธนู และหนึ่งร้อยอีแปะให้กับชายฉกรรจ์แต่ละคน”

“......”

หวังหยวนคาดไม่ถึงจริง ๆ

เมื่อจ้าวอู่กินเนื้อ เขาไม่แบ่งน้ำแกงให้ผู้ช่วยของเขาด้วยซ้ำ แต่แค่ให้พวกเขาได้สูดกลิ่นเท่านั้น!

แต่นักธนูและชายฉกรรจ์ไม่มีทางเลือก เพราะมีแหล่งหารายได้น้อยเกินไปในชนบท

หวังซื่อไห่กล่าวว่า “พวกเขาทำงานร่วมกับจ้าวอู่มาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว นักธนูทำเงินได้เพียงห้าก้วนต่อปี ส่วนชายฉกรรจ์ก็ทำเงินได้แค่สามก้วนต่อปีเท่านั้น ซึ่งได้ไม่ถึงครึ่งของกลุ่มจับปลาของเราด้วยซ้ำ เมื่อเห็นว่าพี่หยวนมีน้ำใจกับผู้คนมาก จึงอยากจะติดตามรับใช้ท่าน”