บทที่ 44

ใบหน้าของต้าหู่และเอ้อหู่เปลี่ยนเป็นสีแดง หลังจากสร้างบ้านแล้ว ก็ถึงเวลาที่พวกเขาควรจะมีภรรยา

หวังซื่อไห่ยิ้มแย้มแจ่มใส หลังจากสร้างบ้านอิฐแล้ว เขาก็สามารถลุกขึ้นยืนหยัดได้แล้วจริง ๆ

“ช่วงนี้ยุ่งมาก พรุ่งนี้ข้าจะสั่งอิฐ ไม้และหาช่างมา”

หวังหานซานก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

หลังจากสร้างบ้านให้ลูกชายสองคน และให้พวกเขาแต่งงานแล้ว ภารกิจส่วนใหญ่ของเขาก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว

“หากหาวัสดุและกำลังคนได้เยอะ ข้าก็อยากจะสร้างบ้านสี่หลังบนพื้นที่สิบหมู่!”

หวังหยวนแจ้งข่าวใหญ่อีกเรื่อง ซึ่งทำให้ทั้งสามคนตกตะลึง

หลังจากพูดคุยกันสักพัก ทั้งสี่ก็ออกไป!

แต่เมื่อพวกเขาเพิ่งออกไป ทั้งสี่คนก็กลับมาอีกครั้ง โดยพาสามพี่น้องสกุลกัวเข้ามาด้วย

กัวฉางอุ้มแกะที่ถูกถลกหนังแล้ว กัวเหลียงอุ้มกระต่าย และกัวเฉียงอุ้มไก่ฟ้า

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ทันทีที่เห็นหวังหยวนออกมา ทั้งสามก็คุกเข่าลงและก้มหัวลงชิดกับพื้น

“ทำอะไรกัน ลุกขึ้น!”

หวังหยวนทนไม่ไหว เขาจึงรีบไปช่วยพยุงทั้งสามคน พวกเขาเงยหน้าขึ้น

หวังหานซาน, ต้าหู่ และเอ้อหู่ก็รีบเข้าไปช่วยพยุงทั้งสามขึ้นมา

“ผู้มีพระคุณ พวกเราขอโทษกับท่าน ท่านเพิกเฉยต่อความคับข้องใจในอดีต และปล่อยพวกเราสามคนไป ซ้ำยังให้เงินเรา เพื่อให้นำไปรักษาอาการบาดเจ็บของน้องสามอีก พวกเรารู้สึกขอบคุณยิ่งนัก!”

ขณะน้ำตาไหลอาบแก้ม กัวฉางหยิบแกะอ้วนขึ้นมา แล้วพูดว่า “พวกเราสามคนจับไก่ฟ้าและกระต่ายได้ ครอบครัวของเราเลี้ยงแกะไว้ แม้พวกมันจะไม่ได้มีราคามากนัก แต่โปรดยอมรับพวกมันด้วยเถอะขอรับ”

กัวเหลียงและกัวเฉียงก็อุ้มไก่ฟ้าและกระต่ายไว้ ขณะน้ำตาคลอเบ้า

สามพี่น้องถูกคนของจ้าวอู่จับกุม พวกเขาคิดว่าจะถูกคุมขัง จับไปสัก และส่งตัวไปกองทัพ

แต่หวังหยวนจับหนึ่งคนและปล่อยสองคน!

แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกขอบคุณ แต่พวกเขายังคงมีปมในใจ เพราะมีคนหนึ่งถูกจับไป

หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน แม้แต่กัวเหลียงก็ยังได้กลับมา สามพี่น้องกอดกันร้องไห้