บทที่ 442

“ไม่ว่าจะรู้ช้าหรือเร็วก็ไม่สำคัญ!”

หงเยี่ยหัวเราะเบา ๆ แล้วขี่ม้าไป “พี่สวีพี่จาง น้องขอตัวไปเดินเล่นก่อน!”

“เฮ้อ ช่างเป็นผู้หญิงที่ดีจริง ๆ ฉลาดและรู้ความมาก!”

เมื่อมองแผ่นหลังของหงเยี่ย ใบหน้าของเฮยเมี่ยนจินกังก็เคร่งขรึม “เจ้าหน้าขาว ข้าขอเตือนเจ้าเลยว่าข้าจองน้องหงเยี่ยแล้ว หากเจ้ากล้าต่อสู้กับข้า ข้าก็จะต่อสู้กับเจ้าแบบไม่ท้อถอย!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยดุเขาด้วยความหงุดหงิด “ให้ตายเถอะ ทรัพย์สินของครอบครัวเรากำลังจะถูกคนอื่นผลาญหมดแล้ว แต่เจ้ายังคิดเรื่องผู้หญิงอยู่!”

เฮยเมี่ยนจินกังขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร?”

เสี่ยวไท่ซุ่ยกัดฟัน “ชิงเมี่ยนโช่วนำข้าวสามพันตานมาจากเมืองฝู และบอกว่ามันราคาหนึ่งแสนตำลึงเงิน ให้เราแต่ละคนจ่ายเงินเพิ่มอีกสองหมื่นตำลึง!”

“อะไรนะ!”

เฮยเมี่ยนจินกังกัดฟัน “ให้ตายเถอะ ข้าวสามพันตาน ราคามากกว่าหกหมื่นตำลึง พวกเราแต่ละคนได้จ่ายเงินไปสองหมื่นตำลึงแล้ว และเขายังต้องการให้พวกเราจ่ายเพิ่มอีก!”

“เขาบอกว่ามีสงครามอยู่ทุกหนทุกแห่ง และราคาข้าวก็พุ่งสูงขึ้น เราจึงจำเป็นต้องจ่ายเพิ่ม!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยกัดฟันพูดว่า “ไม่เพียงแต่เรื่องเงินเท่านั้น เขายังต้องการให้พวกเรา รวบรวมกองกำลังในหุบเขาชิงหลง และฝึกร่วมกันตามระบบทหาร ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่ให้ข้าวเรา เจ้าว่านี่เป็นการยึดกองกำลังของเราหรือไม่!”

“ไม่ได้ ข้าไม่เห็นด้วย!”

เฮยเมี่ยนจินกังพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ในช่วงก่อกบฏ ข้าปล่อยให้เขาเป็นผู้นำในนามเท่านั้น แต่เขาคิดว่าเขาเป็นเจ้านายจริง ๆ ดังนั้นข้าจะไม่ฟังเขา”

“ไม่เป็นไรหากเจ้าไม่ฟัง แต่เจ้าต้องมีข้าว ไม่เช่นนั้นจะอยู่รอดในฤดูหนาวได้อย่างไร?”

เสี่ยวไท่ซุ่ยถอนหายใจ “ชาวบ้านแถวนี้ก็ยากจนเหมือนผีตายซาก ไม่สามารถหาอาหารได้!”

เฮยเมี่ยนจินกังขมวดคิ้ว “แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาหาข้า!”

“ข้าเกรงว่าหากเจ้าแข็งขันเกินไป และไปถึงดินแดนของเขา เขาจะฆ่าเจ้าทันที!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยกางแขนออก “พวกเรามาก้มหน้าเอาชีวิตรอดในฤดูหนาวนี้กันก่อนเถอะ เมื่อสถานการณ์ดีขึ้นแล้ว ค่อยกลับบ้านเกิดด้วยกันเถอะ!”

“ได้!”

เฮยเมี่ยนจินกังยื่นมือออกมา พันธมิตรมืดได้ก่อตัวขึ้น!