บทที่ 461

ท่านแม่ทัพหนุ่มเป็นผู้นำกองทัพชายแดน และสามารถกวาดล้างทหารม้าของชาวหวงได้ ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่ากองทหารรักษาพระองค์ของเมืองหลวงเสียอีก

เมื่อกลุ่มโจรภูเขาต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา นั่นเท่ากับว่ากำลังรนหาที่ตายไม่ใช่หรืออย่างไร!

“พี่เหลิ่งอวิ๋น!”

หงเยี่ยยังกล่าวอีกว่า “ท่านปล่อยตัวลุงเจี้ยนไปเถอะ เขาไม่ได้ทำให้ท่านขุ่นเคืองเสียหน่อย เหตุใดท่านถึงจับเขาล่ะ! เขายิงสังหารอ๋องถูหนาน และเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่เชียวนะ!”

หลังจากที่อดหลับอดนอนเมื่อคืนนี้ เซี่ยซานหู่ที่สดใสมีชีวิตชีวาก็พูดขึ้นว่า “ถ้าไม่มีลุงเจี้ยน ยามที่อ๋องถูหนานมาโจมตี เราก็คงเดือดร้อนกันหมดแล้ว เมื่อว่ากันตามนี้ ลุงเจี้ยนก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกเราโจรภูเขาเช่นกัน ท่านแม่ทัพชิงเมี่ยน เหตุใดท่านถึงตอบแทนบุญคุณด้วยความเคียดแค้น ซ้ำยังจับตัวลุงเจี้ยนที่ช่วยพวกเราไว้”

เมื่อมองดูทุกคนที่ต้อนถามเขา เหลิ่งอวิ๋นก็รู้สึกหายใจติดขัด แต่เขาก็ไม่สามารถบอกความจริงได้!

หากพูดออกไปว่าเขาทำให้หุบเขาชิงหลงตกอยู่ในอันตรายเพราะผู้หญิงจริง ๆ ล่ะก็ สหายเหล่านี้ก็จะไม่สนับสนุนเขา

“ใช่ ผิงเจี้ยนเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สังหารอ๋องถูหนานได้ เหตุใดเราต้องจับตัวเขาไว้ด้วย!”

“ท่านแม่ทัพ เราไม่สามารถเอาชนะทหารชายแดนได้ด้วยซ้ำ แล้วเราจะเอาชนะกองกำลังชายแดนของท่านแม่ทัพหนุ่มได้อย่างไรเล่า ปล่อยตัวเขาไปเถอะ!”

“ท่านแม่ทัพ หากท่านยังไม่ปล่อยตัวเขาไปอีก เมื่อท่านแม่ทัพหนุ่มเข้ามาโจมตีก็คงสายไปแล้ว!”

โจรภูเขาหลายคนพูด ในตอนแรกพวกเขาพูดเสียงเบามาก จากนั้นก็ค่อย ๆ เริ่มตะโกน

ใบหน้าของเหลิ่งอวิ๋นซีดเผือด

นับตั้งแต่ดูแลหุบเขาชิงหลงมา ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาเช่นนี้เลย

หากว่าเขาปล่อยตัวคนไปจริง ๆ ล่ะก็ อำนาจของเขาก็จะสั่นคลอน และเหล่าสหายก็จะเปลี่ยนใจได้ง่าย

แต่หากเขาไม่ปล่อยตัวคนไปก็มีคนสนับสนุนเขาน้อยเกินไป ยิ่งกว่านั้นเขาก็ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้!

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องประชุมก็หยุดนิ่ง!

ท่านอาจารย์จ้าวป๋อเซี่ยวหลังค่อมแอบส่ายหัวอยู่ด้านข้าง: เหตุผลที่ผู้นำได้เป็นผู้นำ ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากคนที่อยู่เบื้องล่าง หากผู้ที่อยู่เบื้องล่างทั้งหมดต่างต่อต้าน ผู้นำคนนั้นก็คงใกล้หมดหนทางแล้ว!

ในขณะนี้ ฉางเฟิงซึ่งถูกปล้นอย่างกะทันหันวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “ท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว คนของท่านแม่ทัพหนุ่มมาถึงที่นี่แล้ว ขอให้เรารีบปล่อยตัวลุงเจี้ยนทันที”

“อะไรนะ!”

สีหน้าของเหลิ่งอวิ๋นเปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็สงสัยว่า “เจ้ามองชัดเจนแล้วหรือยัง?”