บทที่ 462

“ขอรับ!”

ทหารผ่านศึกชุดเกราะทมิฬ และทหารผ่านศึกต่างพยักหน้าพร้อมกัน แต่ก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เมื่อคืนพวกเขาพักผ่อนในเมืองถงมู่ทั้งคืน แล้วถูกดึงขึ้นมาสวมชุดเกราะแต่เช้าตรู่!

ในตอนแรกคิดว่าจะโจมตีหุบเขาชิงหลง ทว่าท่านเสนาธิการทหารกลับขอให้พวกเขาแสดงละคร

ซ้ำยังกลัวว่าพวกเขาแสดงได้ไม่นัก จึงออกแบบท่าทางเดียวกันให้พวกเขาด้วย

เขาบอกว่าทำเช่นนี้แล้วอาจจะช่วยตัวผิงเจี้ยนออกได้ ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย!

โจรภูเขาพวกนี้ต่างก่อกบฏ พวกเขาจะยินดีมอบตัวผิงเจี้ยนออกมาเร็วขนาดนั้นเชียวเหรอ

หลังจากนั้นไม่นาน เหลิ่งอวิ๋นก็มาถึงพร้อมกับคนของเขา และทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หวังหยวน!

เหลิ่งอวิ๋นขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าผู้นำแม่ทัพผู้นี้ไม่เหมือนคนที่ลงมาจากสนามรบ เขาไม่มีลักษณะท่าทางสังหารแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม หลังจากมองดูทหารชุดเกราะทมิฬและทหารผ่านศึก เขาก็มั่นใจในทันทีว่าทหารผ่านศึกเหล่านี้เต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาท ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีเพียงห้าสิบคน แต่พวกเขาก็ดูทรงพลังมากกว่าทหารห้าร้อยนายในชายแดนเมืองจวิ้นเสียอีก

ดวงตาที่สวยงามของหงเยี่ยเบิกกว้าง และมองตรงไปที่หวังหยวนด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ!

เจ้าโจรตัวน้อยที่ไร้ยางอายนี่กล้าหาญมาก เขากล้าแกล้งทำเป็นเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพหนุ่ม แล้วมาขอคนที่หุบเขาชิงหลง

อย่างไรก็ตาม ชุดเกราะแสงสว่างที่เขาสวมใส่ตอนนี้นั้นดูดีกว่าชุดคลุมทั่วไปมากนัก!

อู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่มองไปที่หวังหยวน ราวกับว่าพวกเขาไม่รู้จัก!

เสี่ยวไท่ซุ่ย เฮยเมี่ยนจิงกัง และพวกโจรภูเขาทั้งหมดมองไปที่ทหารผ่านศึกชุดเกราะทมิฬพร้อมรู้สึกละอายใจ

ทหารชุดเกราะทมิฬและทหารผ่านศึกต่างเชิดหน้าขึ้นราวกับไม่มองพวกเขาอยู่ในสายตาเลย พวกเขาเพียงใช้สายตาด้วยการมองต่ำลงอย่างเหยียดหยาม ประกอบกับลักษณะท่าทางดูอาฆาต ซึ่งทำให้หวาดผวาทันที!

สมกับที่แม่ทัพหนุ่มเป็นผู้นำทัพ กองทัพชายแดนที่สามารถรบชนะชาวหวงได้ด้วยลักษณะท่าทางเช่นนี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!

ใบหน้าของทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬและทหารผ่านศึกต่างดูไร้อารมณ์ แต่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในใจ: ก่อนออกเดินทางในตอนเช้า ท่านเสนาธิการทางทหารก็สอนให้พวกเขาทำท่านี้ หน้าตรง ไม่มองผู้คนโดยตรง และทำท่าดูเหมือนพร้อมที่จะเป็นบ้าดีเดือดและฆ่าผู้คนได้ทุกเมื่อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะพูดอะไรออกไป แค่มองโจรภูเขาก็หวาดกลัวแล้ว!

มีความเงียบเกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ

เหลิ่งอวิ๋นกำลังจะเอ่ยพูด!

ดวงตาของหวังหยวนมืดลง “ใครคือชิงเมี่ยนโช่ว? ไสหัวออกมาพบขุนพลอย่างข้า! ความกล้าหาญบ้าบิ่นของเจ้า กล้าที่จะจับลุงเจี้ยน เจ้าอยากตายใช่หรือไม่?”