บทที่ 496

หลี่ซื่อหานใจสั่นสะท้าน แต่นางก็โต้กลับอย่างรวดเร็ว “สามีของข้าไม่รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหนในเมืองโจว และมีคาราวานจากเมืองฝูมาที่เมืองโจวไม่มากนัก!”

สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่พ่นลมหายใจ “เจ้าก็ยังคงแก้ตัวให้เขาอยู่อีก ข้าคิดว่าเขาคงได้ภรรยาใหม่ไปแล้ว ส่วนเจ้าก็ยังรอเขาอยู่ที่นี่อย่างโง่เขลา!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้ว “ไม่ สามีของข้าไม่ใช่คนเช่นนั้น พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านหยุดพูดได้แล้ว!”

“ซื่อหาน พี่สะใภ้ใหญ่กำลังทำเช่นนี้ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเจ้าเอง เจ้าอยากให้พี่สะใภ้เพิกเฉยต่อเจ้าหรือ!”

สะใภ้แห่งตระกูลหลี่กัดฟัน แล้วพูดว่า “หากเจ้าแต่งงานกับลูกชายของผู้ตรวจราชการมณฑล เจ้าอาจได้เป็นภรรยาขุนนางในอนาคต แต่หากยังรอชายบ้านนอกคนนั้นต่อไป อย่างมากเจ้าก็ได้เป็นแค่ภรรยาเจ้าของที่ดิน!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้อยากเป็นภรรยาขุนนาง ตราบใดที่สามีของข้าเต็มใจมีข้า ข้าก็ยินดีที่จะเป็นภรรยาเจ้าของที่ดิน!”

“เจ้าเต็มใจ แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าพ่อของเจ้าเต็มใจหรือไม่ และจะรับเขาเป็นลูกเขยของตระกูลหลี่หรือไม่!”

สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่ถอนหายใจ “ท่านพ่อไม่อยากยอมรับเขา ตั้งแต่ตอนที่เขายังเรียนอยู่ ตอนนี้เขาเป็นพ่อค้าต่ำต้อย ท่านพ่อย่อมรับเขาไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าอย่าตัดสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายคนโตของเจ้า เพียงเพราะผู้ชาย!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้ว

ตอนนี้ทัศนคติของพี่ชายรองเปลี่ยนไป แต่พ่อ พี่ชายคนโต และน้องชายสามยังคงดูถูกสามีนางอยู่

เหมือนมีคมหนามอยู่ในใจนาง!

สะใภ้ใหญ่ของตระกูลหลี่พ่นลมหายใจเบา ๆ “ผู้ตรวจราชการมณฑล จะเชิญเจ้าไปเพลิดเพลินกับดอกเหมยในอีกสามวัน อย่าปฏิเสธอีก พี่ชายคนโตของเจ้าทำงานอยู่ใต้อำนาจผู้ตรวจราชการมณฑล มันจะเป็นเรื่องง่ายมาก หากคนอื่นจะจัดการพี่ชายคนโตของเจ้าในอนาคต!”

หลี่ซื่อหานขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจ

...

เมืองฝู ตำบลเป่ยผิง หมู่บ้านต้าหวัง!

ในคฤหาสน์ที่สร้างขึ้นใหม่ แพทย์ทหารฟู่ฉีกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในขณะที่ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเข้าแถว

ฟู่ฉีตรวจชีพจรและสั่งยาให้ทีละคน และมีเด็กฝึกงานที่เพิ่งได้รับคัดเลือกใหม่อยู่ข้าง ๆ คอยช่วยจัดยาให้อยู่

หวังหยวนเฝ้ามองจากระยะไกล

ครึ่งเดือนหลังจากกลับจากเมืองฝู คนไข้ของฟู่ฉีมากันไม่ขาดสาย

ผู้คนในยุคนี้ต้องทนทุกข์ทรมานจากการขาดอาหาร ขาดเสื้อผ้าและทำงานหนัก ทนทุกข์จากการทำงานหนัก เรียกได้ว่าสามวันดี สี่วันไข้

แม้ว่าจะติดตามเขา และชีวิตเริ่มดีขึ้นในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา แต่ส่วนใหญ่ก็ยังป่วยกันอยู่

เพราะก่อนหน้านี้ยังมีอาหารกินไม่เพียงพอ แล้วจะมีเงินไปหาหมอได้อย่างไร จึงต้องอาศัยการทำงานหนัก