บทที่ 497

หวังหยวนหันไปเห็นชิงเหอ ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารักของเขาที่สวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ไปดูมาตั้งหลายครั้งแล้ว เจ้ายังดูไม่พออีกหรือ?”

“ไม่ ข้ายังดูไม่พอ ท่านพี่จะไปกับข้าหรือไม่!”

หลังจากอาการบาดเจ็บที่นิ้วหายแล้ว จ้าวชิงเหอก็จับแขนของหวังหยวนแล้วเขย่าต่อไป!

“หยุดเขย่าได้แล้ว กลัวเจ้าแล้ว!”

หวังหยวนกลอกตามองหญิงสาว แล้วรีบดึงแขนออก ใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย

ยายตัวแสบคนนี้ ไม่รู้หรือว่าตัวเองโตแล้ว ยังจะมากอดแนบชิดอีก!

ตอนนี้ซื่อหานไม่อยู่ เขากับเมิ่งอิ๋งก็วางตัวตามมารยาท และเขาก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นด้วยการฝึกฝน จึงทนต่อการถูกกระตุ้นไม่ได้

“เถอะน่าท่านพี่!”

จ้าวชิงเหอไม่ได้สังเกตเห็น และยังคงกอดแขนของหวังหยวนอีกครั้ง แล้วเอาตัวมาเบียดเขาอย่างไม่ลดละ

เนื่องจากได้รับการช่วยเหลือจากหวังหยวนเมื่อครั้งที่แล้ว นางจึงไม่มีความขุ่นเคืองใด ๆ กับเขาอีกต่อไป

ทั้งสองกลับมารักกันเหมือนตอนเด็ก ๆ แล้ว!

ทั้งสองมาถึงโรงงานหมายเลขห้า!

เพื่อความปลอดภัยและการรักษาความลับ หวังหยวนได้แบ่งฐานการผลิตในปัจจุบันออกเป็นห้าโรงงาน!

โรงงานแห่งที่หนึ่งผลิตเหล็ก ทำดาบราชวงศ์ถัง และหล่อเครื่องมือที่ต้องอาศัยความแม่นยำมาก!

โรงงานแห่งที่สองผลิตน้ำตาล!

โรงงานแห่งที่สามทำสบู่!

โรงงานแห่งที่สี่ผลิตกลีเซอรีนบริสุทธิ์ กรดคาร์บอนิก แอลกอฮอล์ และสารเคมีต่าง ๆ!

ตอนนี้โรงงานแห่งที่ห้ากำลังเผาแก้ว!

โรงงานหลักทั้งห้าแห่งนี้ ได้รับการดูแลโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างสม่ำเสมอ ไม่อนุญาตให้ใครนอกจากพนักงานเข้าไป

แน่นอนว่าด้วยสถานะของจ้าวชิงเหอ จึงสามารถเข้าไปเยี่ยมชมโรงงานหลักทั้งห้าได้ตามต้องการ!

แต่เพื่อไม่ให้แหกกฎที่หวังหยวนกำหนดไว้ นางจึงต้องพาหวังหยวนไปด้วยทุกครั้ง

“พี่หยวน!”