บทที่ 513

เด็กหนุ่มเสวี่ยเมิ่งหลงเลิกคิ้วกระบี่พร้อมกล่าว “ศิษย์พี่ฝูไห่ ศิษย์พี่จ้าวหลิน พวกเราต้องติดตามท่านอาจารย์ไปอีกนานเท่าไร ข้าทนใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนอกไม่ไหวแล้ว!”

เขาคือบุตรที่ถูกต้องตามกฎหมายของจวิ้นวั่ง ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันดีกับขุนนางในราชสำนัก ดังนั้นเขาจึงได้รับข่าวจากเมืองหลวง

กล่าวกันว่าหวังหยวนเป็นหมากของแม่ทัพหนุ่มและอาจารย์ที่ใช้แทรกแซงในราชสำนัก

เขาเชื่อข่าวนี้ในทันใด

เดิมทีในตอนที่ได้ข่าวว่าหวังหยวนคือคนวางแผนยุทธศาสตร์ในการรบกับชาวหวง เขาก็นึกสงสัยอย่างมาก!

อย่างไรเสีย เขาก็คืออัจฉริยะที่สอบผ่านการสอบคัดเลือกขุนนางตั้งแต่อายุสิบแปดปี

ในทางกลับกัน หวังหยวนมีทักษะด้านกลอนและบทกวี การเมือง ยุทธการทหาร เชี่ยวชาญในงานฝีมือ ทั้งยังช่ำชองด้านการบริหาร แม้แต่ปีศาจก็ไม่อาจเก่งรอบด้านเช่นนี้ได้

นอกจากนี้เด็กน้อยในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ยังต้องการอาจารย์สอนอ่านเขียนอีกด้วย!

สาเหตุที่เขามาที่นี่ก็เพราะต้องการพิสูจน์พรสวรรค์ และความบริสุทธิ์ของอีกฝ่ายทางอ้อม

ชายหนุ่มหลี่จ้าวหลินส่ายหน้าพลางถอนหายใจ“เมิ่งหลง ท่านอาจารย์กำลังวางแผนสำหรับลูกของเขา”

ฉงโหลวเป็นคนใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ไร้ความหวังในการสอบคัดเลือกขุนนาง และไม่รู้จักวางแผนอนาคต ดังนั้นอาจารย์ของเขาจึงต้องวางแผนยึดครองอุตสาหกรรมเกลือของตระกูลหวัง!

อย่างไรก็ตาม ในฐานะอาจารย์ แม้การกระทำเช่นนี้จะไม่ใช่เรื่องดี แต่เขาก็จำเป็นต้องหาตัวหมากรุก

และในฐานะลูกศิษย์ พวกควรเข้าใจความยากลำบากของอาจารย์ และร่วมแสดงละครตบตากับอีกฝ่าย

“หากท่านอาจารย์เลือกหวังหยวนจริง ๆ เขาก็คงจะเป็นคนที่มีเหตุผลและมีไหวพริบไม่น้อย”

เขามาจากครอบครัวร่ำรวยและมีอำนาจจึงมีอนาคตที่สดใส ทั้งยังสามารถใช้ชีวิตหรูหราได้ตามใจชอบอีกด้วย!

เดิมทีเขาเคยได้ยินผลงานของหวังหยวนมาบ้าง เมื่อได้รับจดหมายจากอาจารย์เขาก็รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง และยินดีที่จะสอนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านต้าหวัง

สุดท้ายแล้วหมากเหล่านี้จะต้องมีความพิเศษในอนาคตอย่างแน่นอน และพวกเขาก็จะสามารถเอาชนะอาจารย์ในอดีตได้!

แผนการนี้รัดกุมยิ่งนัก การเดินทางมาสอนตำราที่นี่ ก็นับว่าเป็นการลงทุนอย่างหนึ่งสินะ!

อย่างไรก็ตาม ราชสำนักได้กำหนดบทลงโทษแล้ว ซึ่งเขารู้สึกว่าตนมองผิดไป เพราะเหมือนกับว่าอาจารย์ของเขากำลังควบคุมสถานการณ์นี้อยู่!

เขามาที่นี่ก็เพื่อช่วยท่านอาจารย์

เด็กหนุ่มเสวี่ยเมิ่งหลงพยักหน้าพลางถอนหายใจ “น่าเสียดายที่กรรมพันธุ์อัจฉริยะของท่านอาจารย์ต้องมาจบลงเพราะแกะดำตัวนั้น ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!”