บทที่ 514

ระหว่างเดินทางจากเมืองจิ่วซานไปยังเมืองฝู วังฉงโหลวพบเจอชาวบ้านยากไร้มากมาย และเมื่อเห็นรถม้า พวกเขาก็จะปรี่เข้ามาล้อมรอบเอาไว้ทันที

เคราะห์ดีที่คนขับรถม้าตระกูลวังมีสายตาแหลมคม เขาจึงรีบกล่าวว่า “นายน้อย พวกเขาไม่ใช่ชาวบ้านยากไร้ แต่เป็นเพราะท่านหมิงถันมาต้อนรับพวกเราขอรับ”

หวังหยวนมักไปเยี่ยมเยือนตระกูลวังที่เมืองจิ่วซานอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นพวกบ่าวรับใช้จึงจดจำเขาได้

“อาหยวนมารับพวกเรางั้นรึ!”

วังฉงโหลวขยี้ตาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเข้าไปใกล้อีกฝ่าย เขาจึงมองเห็นได้ชัดเจนมากขึ้นก่อนตะโกนเสียงดัง “อารอง อาหยวนมารอต้อนรับพวกเรา แล้วเขาก็พาคนมาด้วยเยอะมาก!”

วังไห่เทียน เหยาฝูไห่ หลี่จ้าวหลิน และเสวี่ยเมิ่งหลงเลิกม่านขึ้นมองข้างนอกก่อนตกตะลึง

หวังหยวนเกณฑ์ชาวบ้านมางั้นรึ

ชาวบ้านที่อยู่ข้างหลังถือกระดาษพร้อมข้อความที่เขียนว่า ‘ยินดีต้อนรับท่านไห่เทียนผู้มีชื่อเสียงก้องโลก พร้อมลูกศิษย์ที่เดินทางมายังหมู่บ้านต้าหวังเพื่อสั่งสอนและให้ความรู้’

นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านตีฆ้อง กลอง และบรรเลงสว่อน่าราวกับกำลังเฉลิมฉลองการแต่งงาน!

เมื่อทั้งห้าคนก้าวลงจากรถม้า เหล่าชาวบ้านที่ไม่เคยพบเห็นขุนนางประจำเมืองก็มองดูอีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง

“อาหยวน!”

วังฉงโหลวก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และให้ของขวัญกับอีกฝ่ายโดยไม่คำนึงถึงผู้อื่น “สุขสันต์วันตรุษจีนขอรับ!”

ด้วยคำแนะนำของหวังหยวน ตระกูลวังจึงนำมันไปใช้ต่อยอดจนได้รับเงินหลายล้านตำลึงในคราวเดียว

ขณะนำของขวัญไปให้อีกฝ่าย หน้าอกของเขาก็ผึ่งผายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“สุขสันต์วันตรุษจีน!”

หวังหยวนตบบ่าอีกฝ่าย จากนั้นประสานหมัดคารวะวังไห่เทียน “ท่านพี่ ลำบากท่านแล้ว!”

วังไห่เทียนยิ้มตอบ “น้องชาย เจ้าทำให้คนนอกอดสงสัยไม่ได้ว่าวันนี้หมู่บ้านต้าหวังจัดงานแต่งหรือไม่!”

“นี่คือท่านจอหงวนรึ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอกบ้านสินะ!”

“เหตุใดผมของท่านจอหงวนถึงเป็นสีเทาเล่า ในละครเขายังหนุ่มแน่นอยู่มิใช่หรือ!“

“เมื่อสามสิบปีที่แล้ว ท่านจอหงวนคือผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุด และได้เลื่อนขั้นเป็นถึงขุนนางขั้นสาม ซึ่งสูงกว่าเจ้าเมืองถึงแปดระดับ!”

“เจ้าเมืองเป็นขุนนางขั้นเจ็ด ส่วนท่านไห่เทียนเป็นขุนนางขั้นสาม เห็นได้ชัดว่าห่างกันเพียงสี่ขั้น แต่เหตุใดถึงบอกว่าต่างกันถึงแปดระดับเล่า!”