บทที่ 551

“เจ้า สารเลว!”

เยี่ยเอ้อผีเดือดดาลและชี้ไปที่เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่ “คุณชายหยวนเป็นคนบงการข้าจริง ๆ เจ้าหน้าที่ตรวจการผู้นั้นยิงสังหารเทียนซิ่วฉาย เจ้าหน้าที่ตรวจการผู้นั้นสังหารลูกสุนัขนั่น พวกเขาทั้งสี่คนเป็นคนทำลายเทียนซิ่วฉาย จากนั้นก็ใช้ดาบสังหารอีกครั้ง!”

หวังหยวนกำหมัดทั้งสองข้างพร้อมเส้นเลือดที่ปูดออกมา สายตาที่มองดูคนทั้งสี่คนเหมือนกับที่ทั้งสี่คนมองดูเขา และพูดทีละคำว่า “จับตัวพวกเขาไว้ ข้าขอคนเป็น!”

ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬทั้งสี่คนเดินเข้าไป

เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่ชักดาบออกมาแต่ทันทีที่เพิ่งยกดาบหางวัวขึ้น ดาบราชวงศ์ถังก็ถูกวางไว้บนคอของพวกเขาแล้ว!

เฉียวคุนและเจ้าหน้าที่ตรวจการที่เหลือจับดาบของพวกเขา แต่เมื่อพวกเขามองไปที่ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬมากกว่ายี่สิบคน ซ้ำยังมีต้าหู่และอวี๋เถี่ยซานพวกเขาทั้งหมดล้วนขมวดคิ้วและไม่ขยับ!

ช่วงเวลาต่อมา พวกเขาทั้งสี่ถูกทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬจับตัวแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าหวังหยวน

หวังหยวนมองดูคนทั้งสี่อย่างไร้ความรู้สึก “ข้าแค่อยากถามพวกเจ้าคำเดียวว่าใครเป็นผู้บงการให้พวกเจ้าทำเช่นนี้!”

เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่จิตใจแน่วแน่!

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง...

ดาบราชวงศ์ถังถูกสับลงครั้งแล้วครั้งเล่า และในทุกครั้งจะมีนิ้วที่ถูกตัดออก อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตาทั้งสี่คนก็สูญเสียนิ้วไปทั้งห้านิ้ว และเมื่อเห็นว่าอีกนิ้วหนึ่งก็กำลังจะถูกตัด!

เจ้าหน้าที่ตรวจการคนหนึ่งก็ร้องออกมา “ผู้ตรวจการเฉียวเป็นคนบงการให้เราทำเช่นนี้ เขาบอกว่าหลังจากทำงานสกปรกนี้แล้ว พวกเราทุกคนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งและมั่งคั่งขึ้น!”

หวังหยวนหันไปมองเฉียวคุน “ผู้ตรวจการเฉียว ถึงตาเจ้าอธิบายแล้วว่าเหตุใดเจ้าถึงทำร้ายข้า!”

“เพื่อทำลายเจ้าด้วยกำลังทั้งหมด!”

เฉียวคุนกัดฟันพร้อมชักดาบแล้วรีบกระโจนออกไป!

นี่เป็นงานสกปรกที่ใต้เท้าเจ้าเมืองเป็นผู้สั่งการ หากเขาเผยให้ผู้คนรับรู้ เมื่อเขากลับถึงเมืองจวิ้น เขาก็จะต้องตายอย่างสาหัสในภายภาคหน้า!

สวบ สวบ สวบ...

กลุ่มเจ้าหน้าที่ตรวจการต่างชักดาบออกมาแล้วต่อสู้อย่างสุดกำลัง!

อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วเจ้าหน้าที่ตรวจการเหล่านี้มักจะรังแกหัวขโมยและชาวบ้านธรรมดา ซึ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้กับทหารผ่านศึกในชุดทมิฬที่เคยผ่านศึกมาหลายครั้งด้วยซ้ำ พวกเขาทั้งหมดถูกสังหารในชั่วพริบตาทันที!

หวังหยวนเหลือบมอง!

เช่ง! เช่ง! เช่ง...

ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬคนหนึ่งตัดแขนทั้งสองข้างของเฉียวคุนขาด จากนั้นเหยียบย่ำขาอีกข้างหนึ่งของเขา!

ในที่สุดผู้ตรวจการหลงหนานผู้นี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “เจ้ารู้ดีว่าใครคิดที่จะจัดการกับเจ้า เหตุใดเจ้ายังต้องให้ข้าบอกเจ้าอีก สิ่งนี้ยังสมเหตุสมผลอยู่หรือไม่?”

“ใช่!”

หวังหยวนชี้ไปที่ศพในห้องโถงแล้วพูดว่า “ข้าจะแก้แค้นให้สหายเทียน!”