บทที่ 571

ด้วยวิธีการนี้ ไม่เพียงสามารถขู่คนแซ่หวังให้ยอมจำนน แต่ยังบังคับให้พวกเขาเอาเงินมาช่วยคนได้ด้วย!

...

วันรุ่งขึ้น ในโถงของศาล!

เผยเซียนเจิ้งแต่งกายด้วยเครื่องแบบทางการสีแดงเข้ม นั่งอยู่ใต้แผ่นป้ายสะอาดเป็นประกายที่แขวนเอาไว้ เหล่าทหารของศาลที่ยืนเรียงทั้งสองฝั่งด้านล่างถือไม้ทาสีแดง

เสียงไม้ตบโต๊ะดังขึ้น เผยเซียนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา: "พาตัวนักโทษหวังหยวนมา!"

เหล่าทหารของศาลส่งเสียงออกมาว่า: "เว่ยหวู่!"

เสียงที่ดังก้องของคำว่า "หวู่" เจ้าหน้าที่ศาลสองคนพาหวังหยวนไปในโถงของศาล!

ในตอนนี้ สภาพหวังหยวนดูกระเซอะกระเซิง เสื้อคลุมสีขาวของเขาเปื้อนไปด้วยเลือด ยกเว้นแววตาของเขาที่ยังคงสดใส ส่วนอย่างอื่นดูน่าอนาถนัก!

พวกเขาสบตากัน พวกเขาต่างก็ไม่ปิดบังจิตสังหารอันเหี้ยมเกรียมในแววตาของพวกเขา!

เผยเซียนเจิ้งตะคอกอย่างเย็นชา: "หวังหยวน เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงพาตัวเจ้ามานี่?"

"รู้สิ!"

หวังหยวนเลิกคิ้วหาวออกมาและพูดว่า: "เจ้ากำลังดิ้นรนก่อนตายอย่างไรเล่า!"

เพราะหลี่จ้าวหลินไปติดสินบนอย่างดีมาแล้วทั้งคุก เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บเลยในช่วงเจ็ดแปดวันที่ผ่านมา!

นอกจากนี้เขายังรู้สถานการณ์ภายนอกเป็นอย่างดี หมู่บ้านเยี่ยเจียก็ถูกต้าหู่คุ้มกันไว้อย่างแน่นหนา!

รูปปั้นทองสัมฤทธิ์ตาเดียวสามตัวนั้น ที่เขาใช้วิธีทางเคมีทำให้เหมือนของเก่าเมื่อหลายร้อยปีก่อน

และมันก็ถูกองค์รักษ์เงานำไปเมืองหลวงแล้ว!

ในสังคมที่เชื่อในเรื่องโชคชะตา เขาไม่เชื่อว่าจักรพรรดิซิงหลงจะไม่มีปฏิกิริยา!

แผนการนี้ที่ลงทุนลงแรงอย่างมุมานะบากบั่นมานานกว่าครึ่งเดือนก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว!

ถึงเวลาที่สิ่งที่น้องเยี่ยเทียนกำชับไว้จะเป็นอันเสร็จสิ้น!

"บังอาจ!"

ไม้ตบโต๊ะทุบโต๊ะอย่างแรง เผยเจิ้งเซียนมองหวังหยวนด้วยสายตาราวกับว่าเขาเคียดแค้นอยากกินใครสักคน: "เจ้าบังอาจมาก กล้าดียังไงมาพูดกับข้าแบบนี้ อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า!”

ไอคนแซ่หวังเจอเขาไม่เคยเกรงกลัวเขา ราวกับว่าเขาบอกอย่างชัดเจน ว่าไม่ได้เห็นเขาที่เป็นเจ้าเมืองอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ!