บทที่ 572

เผยเจิ้งเซียนถลึงตาอย่างโกรธแค้น เขาหันกลับมาตะโกนว่า: "เผยเหวิน เผยหวู่ พวกเจ้ามาโบยมันซะ!"

ชายหนุ่มสองคนที่อยู่นอกศาลรีบเข้ามาทันที คว้าไม้กำลังจะโบยหวังหยวน

เขาเกิดมาในตระกูลเผยร่วมกับนายท่าน จึงรู้สึกเป็นเกียรติและขุ่นเคืองเมื่อนายท่านถูกลบหลู่!

เผยเซียนเจิ้งมองดูอย่างพึงพอใจ: "ไอคนโอหังอย่างเจ้า ข้าจะโบยเจ้าจนกระดูกแหลกก่อน จากนั้นค่อยใช้เครื่องมือทรมานต่าง ๆ ทรมานเจ้า วันนี้เจ้าจะต้องยอมแพ้และรับข้อกล่าวหานี่ซะ!"

ปัง!

ในตอนนั้นเอง ประตูศาลที่ปิดอยู่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

เสียงที่ดังขึ้นนี้ทำให้ทั้งสองคนที่ถือไม้อยู่ตกใจ!

ปัง ปัง ปัง...

เสียงทุบประตูอย่างรุนแรงยังคงดังต่อไป ราวกับว่ามีคนจะพังประตูเมืองเข้ามา!

เผยเซียนเจิ้งมองอย่างเคร่งเครียด: "ออกไปดูสิว่าใครบังอาจมาบุกมาทุบประตูศาล!"

วันนี้นำตัวหวังหยวนขึ้นศาล เพราะเตรียมโบยเขาจึงปิดประตูใหญ่ศาล!

เจ้าหน้าที่ศาลทั้งสองวิ่งออกไป ก่อนที่พวกเขาจะมองไปที่ประตู ประตูสีแดงชาดก็ถูกพังจนเปิดออก

เมื่อมองไปที่ผู้นำขบวน เผยเซียนก็หน้าซีดจนทรงตัวไม่อยู่!

หวังหยวนหันกลับมาและหัวเราะ!

ท่ามกลางซากประตูที่แตกหัก มีคนเกือบร้อยคนถือไม้เข้ามา

หวังไห่เทียนที่อยู่ด้านหน้าถกแขนเสื้อขึ้น ด้านหลังมีบัณฑิตเฒ่าผมขาวหนวดยาวสามคนอย่าง จิ่วเปี้ยน หลวนชิง และถงกู่ที่เคยเจอในเทศกาลติ้งหลง

เหยาฝูไห่, หลี่จ้าวหลิน, เสวี่ยเมิ่งหลงที่อยู่ด้านหลัง รวมถึงบัณฑิตชั้นสูงจิ้นซือ อย่างกู่ชิงเฟิง และจู่เหริน อย่างหลัวซื่อเฉิง ที่ช่วยเหลือไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน...พวกบัณฑิตซิ่วไฉ่มากมายที่ไม่รู้จักมาก่อน

ตอนนี้เหล่าบัณฑิตเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ!

ปัง!

ไม้ถึงกับร่วงลงพื้น!

หลังจากปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าแล้ว บัณฑิตกลุ่มนั้นก็ติดตามบัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่คนเบียดเสียดเข้าไปในศาล!

เจ้าหน้าที่ศาลถึงกับตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น!

คนสามสี่ร้อยคน สิบกว่าสวมชุดจิ้นซือ ห้าสิบหกสิบคนสวมชุดจู่เหริน ซิ่วไฉ่อีกร้อยกว่าคน และส่วนที่เหลือทั้งหมดสวมเสื้อคลุมยาว!