บทที่ 579

หวังหยวนถอนหายใจ: "ข้ารู้ นี่เป็นความตั้งใจที่ดีของพี่ ให้ข้าใช้ชื่อเสียงปกป้องตัวเอง รวมกลุ่มบัณฑิตขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกจดจำ!"

“เหอะ ๆ แค่เข้าใจความตั้งใจดีของพี่ก็ดีแล้ว นี่ไม่ใช่การใช้ชื่อเสียงปกป้องตัวเจ้าเอง!”

หวังไห่เทียนเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างจริงจัง: "เจ้าประสบความสำเร็จอย่างมากในการเอาชนะชาวหวงและเจ้ายังได้เขียนโครงร่างนโยบายทั่วไปอีกด้วย เจ้ายังมีบทกวีที่มีชื่อเสียงหลายบทที่สามารถสืบทอดต่อไปได้ แม้ว่าราชสำนักจะไม่เรียกใช้ บัณฑิตบางคนยังชื่นชมชื่อเสียงของเจ้า และเข้าร่วมสมาพันธ์ต้าถงเรา”

หวังหยวนยิ้ม: "แล้วหลังจากนั้น?"

“เมื่อเจ้าเป็นประธานสมาพันธ์ต้าถง บัณฑิตที่เข้าร่วมสมาพันธ์ต้าถงก็จะกลายเป็นกระบอกเสียงของเจ้า! เจ้าอยากจะพูดอะไร พวกเขาจะพูดให้เจ้าเอง เจ้าอยากด่าใคร พวกเขาจะด่ามันแทนเจ้าเอง"

หวังหยวนยิ้มและกล่าวว่า: "หากมีบัณฑิตเข้าร่วมสมาพันธ์ต้าถงเพียงพอ แม้ว่าราชวงศ์จะไม่ใช้งานเจ้า เจ้าก็ยังคงเป็นเหมือนขุนนางชาวบ้าน และจะไม่มีใครกล้าใช้ทางการจัดการกับเจ้าอีก เหมือนเผยเซียนเจิ้ง! เจ้าสามารถทำกลับกันได้ เจ้าสามารถควบคุมสถานการณ์ปัจจุบันในราชสำนัก!"

หวังหยวนโต้ตอบ: นี่ไม่ใช่แค่การระดมนักวิชาการจำนวนมาก และใช้ความคิดเห็นสาธารณะไปครอบงำการตัดสินใจของราชสำนักสินะ!

"ยังมีอีก!"

วังไห่เทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "จะทำการใหญ่ เจ้ามีแค่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่กล้าต่อสู้ลงมือเพื่อเจ้าอย่างเดียวไม่ได้ แต่เจ้าต้องมีนักวิชาการผู้รอบรู้ ที่สามารถให้คำแนะนำและปกป้องเจ้าได้!"

"แค่ก แค่ก!"

หวังหยวนหน้าชา: "พี่ชาย พี่คิดมากไปแล้ว ข้าไม่คิดทำการใหญ่"

“โหะ ๆ พี่ดื่มมากเกินไป เจ้าไม่คิดทำการใหญ่ พวกนั้นโจรภูเขาจาก ค่ายอีเซียนเทียน เขาต้าชิง และหุบเขาชิงหลงไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าสักหน่อย!”

วังไห่เทียนหัวเราะคิกคักเอามือไพล่หลังและเดินจากไป

หวังหยวนขมวดคิ้ว: คราวนี้ยังคงมีร่องรอยของการใช้งานคนเหล่านี้อยู่ แต่พี่ไห่เทียนหมายความว่ายังไง ไม่กลัวเลยสักนิดเหรอ!

กลับถึงห้องที่ต้าหู่รออยู่ข้างใน หวังหยวนกล่าวว่า "ปล่อยเว่ยเฉิงกลับไปแล้วสินะ!"

หลายวันมานี้ เว่ยเฉิงถูกขังอยู่ในหมู่บ้านเยี่ยเจีย รอให้เผยเซียนเจิ้งถูกปลดออกจากตำแหน่งก่อน!

ต้าหู่พูดอย่างตื่นเต้น: "ข้าเอาเขาไปปล่อยไว้ในที่ว่าการ ตอนที่องค์รักษ์เงาใส่กุณแจมือล่ามโซ่เขา เขากลัวจนขยับไม่ได้เลยล่ะ"

หลายวันมานี้ ที่ได้นำทหารผ่านศึกเกราะทมิฬและทหารปลดประจำการไปต่อสู้กับทหารจากอำเภอ ทำให้เขาทั้งตื่นเต้นและกังวล

ในตอนนี้ขุนพลหรือนายอำเภอ เขาไม่กลัวเลยสักนิด!

"อืม!"