บทที่ 581

ในเมื่อการอ้อนวอนขอชีวิตไม่เป็นผล เผยเซียนเจิ้งจึงข่มขู่ก่อนร้องโหยหวน!

ฉับ!

ตุบ!

หวังหยวนฟันลงไปด้วยคมดาบเดียว ไม่นานศีรษะของเผยเซียนเจิ้งก็ตกลงบนพื้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูดไปไกลหนึ่งจั้ง

ตึง!

เว่ยเฉิงที่อยู่ด้านข้างเป็นลมล้มพับไปทันที!

ฉับ!

หวังหยวนไม่แสดงความเมตตา เขาตัดศีรษะของอีกฝ่ายด้วยคมดาบเดียว จากนั้นแทงดาบลงกับพื้น!

หวังหยวนยกศีรษะของทั้งสองคนวางไว้เบื้องหน้าหลุมศพของเยี่ยเทียนก่อนพึมพำ “พี่เยี่ยเทียน คนเหล่านี้คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังความล้มเหลวของท่าน ข้าพาพวกมันมาคารวะท่านแล้ว!”

หงเยี่ยที่อยู่ด้านข้างมองภาพตรงหน้าอย่างโง่เขลา เจ้าโจรน้อยแตกต่างกับเมื่อก่อนยิ่งนัก!

ก่อนหน้านี้เขาทำตัวน่ารังเกียจและไร้ยางอายยิ่งนัก ทั้งเจ้าเล่ห์และมักวางแผนล่อลวงผู้อื่นอยู่เสมอ!

ทว่าตอนนี้กลับมีความภักดีและกล้าหาญเสียกว่าพวกอันธพาลที่ตั้งตัวเป็นวีรบุรุษเสียอีก เขาลงมือแก้แค้นแทนเพื่อนที่เคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ทั้งยังกล้าแม้กระทั่งสังหารเจ้าเมืองและแม่ทัพอีกด้วย!

เขาเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ!

“พี่เยี่ย ถึงเวลาที่ข้าต้องออกเดินทางสู่เฉิงโจวแล้ว ไว้พบกันใหม่ครั้งหน้า! ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลหมู่บ้านเยี่ยเจียอย่างดี และข้าจะทำให้พวกเขาอิ่มท้องและสวมใส่เสื้อผ้าอบอุ่นอย่างแน่นอน!”

หวังหยวนกล่าวคำลาก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป!

ทหารเกราะทมิฬทั้งสองคนลากร่างและศีรษะของเผยเซียนเจิ้งออกไปอย่างรวดเร็ว!

เราสามารถลงมือทำบางสิ่งบางอย่างได้โดยไม่ต้องเปิดเผยต่อสาธารณะก็ได้ เพราะมันอาจก่อให้เกิดหายนะครั้งใหญ่

ฉับพลันคนผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากป่า!

ตอนนั้นเองฉางเซิ่งได้ยินเสียงบางอย่าง เขาจึงรีบวิ่งไปข้างหลังท่านอาที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว จากนั้นกระชากร่างหนึ่งออกมาพลางตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าเป็นใคร!”

ร่างผอมบางตัวสั่นเทาพลางตอบ “ข้า ข้าเอง!”