บทที่ 590

เสียงปังดังก้องในหูของทุกคน

วินาทีต่อมา ภาพที่น่าสยดสยองก็ปรากฏต่อสายตาของพวกเขา!

เฟิงเสี้ยวเทียน...

ตายแล้ว!

เขาถูกสังหารด้วยกระสุนนัดเดียว!

สีหน้าของอีกฝ่ายพลันเปลี่ยนไป พวกเขาล้วนมองหวังหยวนด้วยสายตาหวาดกลัว!

พวกเขารู้ว่าราชสำนักครอบครองปืนคาบศิลาเอาไว้ แต่พวกมันล้วนมีขนาดใหญ่เทอะทะ แต่สิ่งเล็ก ๆ ในมือหวังหยวนกลับเป็นปืนคาบศิลาของจริง!

“เอาล่ะ... เศษสวะถูกกำจัดแล้ว ค่ายต้าเฟิงปลอดภัยแล้วล่ะ”

“ขอแสดงความยินดีกับทุกคนด้วย ต่อไปนี้พวกท่านจะกลายเป็นเศรษฐีกันแล้ว”

หวังหยวนวางปืนคาบศิลาลงพลางยิ้มเล็กน้อย ก่อนกวาดสายตามองคนอื่น ๆ ที่กำลังตกตะลึง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ทางเข้าค่ายต้าเฟิง ผู้นำลำดับสามโม่ชวนเหอยืนอยู่หน้าประตู ขณะโบกมือด้วยท่าทีนอบน้อมอย่างมาก

“ท่านหมิงถัน เดินทางโดยสวัสดิภาพขอรับ!”

หวังหยวนคลี่ยิ้มเล็กน้อย พลางโบกพร้อมโบกมือกลับ จากนั้นขี่ม้าตัวใหญ่ลงจากเขาพร้อมกับต้าหู่

“ท่านหมิงถันผู้นี้ไม่เพียงแต่ฉลาดอย่างมาก แต่ยังกล้าหาญเป็นที่สุดอีกด้วย เขากล้าขึ้นมาบนเขาพร้อมผู้ติดตามเพียงคนเดียว และด้วยคำพูดไม่กี่คำ เขาก็สามารถแก้วิกฤตในหมู่ค่ายต้าเฟิงของพวกเราได้อีกด้วย”

สายตาของโม่ชวนเหออัดแน่นไปด้วยความชื่นชม ขณะที่หวงปี๋จื่อรู้สึกท่วมท้นยิ่งกว่าเขาเสียอีก

“ไม่แปลกใจเลย ว่าเหตุใดพวกหุบเขาชิงหลงถึงร่วมมือกับเขา แต่... เฟิงเสี้ยวเทียนและเอ้อโถวหลางล้วนตายไปหมดแล้ว ท่านคิดว่าอ๋องฝูซานจะรู้เรื่องนี้หรือไม่?”

ร่องรอยความกังวลพลันฉายในดวงตาของหวงปี๋จื่อ