บทที่ 599

หวังหยวนยิ้ม ทว่าไม่ได้ปฏิเสธ เพราะมันคงไม่เป็นการเหมาะสมหากปฏิเสธคำเชิญชวน

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องการขยับขยายธุรกิจมายังเฉิงโจว หากผูกมิตรกับตระกูลไป๋ไว้คงจะราบรื่นกว่ามาก

“เฉิงโจวมีสถานที่มหัศจรรย์อยู่สามแห่ง ได้แก่ หอจุ้ยเซียน หอไป๋เฟิง และต้นน้ำของทะเลสาบเย่หู ซึ่งคืนนี้ข้าจะจัดงานที่ทะเลสาบ โดยเชิญพ่อครัวจากหอจุ้ยเซียน และนักร้องจากหอไป๋เฟยมาทำการแสดง ท่านจะให้เกียรติร่วมดื่มสุรากับข้า และเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์อันสวยงามของทะเลสาบได้หรือไม่?”

ก่อนที่จะเดินทางมายังเฉิงโจว เขารู้จักสถานที่มหัศจรยย์เหล่านี้อยู่แล้ว ซึ่งนับว่าเป็นสถานที่ที่น่าจดจำทีเดียว

ไม่มีสิ่งใดในโลกใบนี้สามารถเทียบอาหารเลิศรสที่หอจุ้ยเซียน เสียงเพลงในหอไป๋เฟิง และทิวทัศน์ของต้นน้ำแม่น้ำเย่หูได้

ซึ่งในตอนนี้ไป๋เฟยเฟยสามารถรวมทั้งสามสิ่งมาอยู่ ณ สถานที่เดียวกัน แล้วหวังหยวนจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร

“น่าสนใจยิ่งนักขอรับ คุณชายไป๋”

ไป๋เฟยเฟยยิ้มเล็กน้อย “เช่นนั้นคืนนี้ข้าจะส่งรถม้ามารับท่าน”

สิ้นคำ ไป๋เฟยเฟยก็พาหญิงสาวในชุดสีม่วงเดินออกไป

“คืนนี้จะต้องมีการแสดงที่น่าสนใจเป็นแน่...”

ไป๋เฟยเฟยหัวเราะ หลังจากขึ้นไปบนรถม้า นางก็กล่าวกับชายปริศนาที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกข้างหลังพร้อมยกยิ้ม

“เจ้าจงไปบอกตระกูลหลี่ว่าคืนนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับหวังหยวนที่ทะเลสาบ นอกจากนี้ยังมีนักร้องจากหอไป๋เฟิงด้วย...”

เสียงขานรับดังขึ้นข้างนอกรถม้า ก่อนที่จะหายเข้าไปในตรอก

หญิงสาวในชุดสีม่วงมุ่นคิ้ว “ท่านจะทำอะไร?”

“ข้าเพียงแค่เติมเชื้อเพลิงลงในเปลวไฟ และช่วยหวังหยวนแก้ปัญหาเท่านั้น...” ไป๋เฟยเฟยยกยิ้มมุมปาก

หญิงสาวในชุดสีม่วงกล่าวอย่างเย็นชา “ปัญหา? เหตุใดข้าถึงมองไม่เห็นมันเล่า หวังหยวนเดินทางหลายพันลี้เพื่อมารับภรรยาของเขามิใช่หรือ ท่านคิดว่าเขาบ้าตัณหาใช่หรือไม่?”

ไป๋เฟยเฟยยิ้มพร้อมส่ายหน้า “ผิดแล้ว ๆ หวังหยวนซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก ดังนั้นความรักอันบริสุทธิ์ที่มีต่อภรรยาจึงมีอยู่จริง แต่... เขาต้องการชื่อเสียงอันโปร่งใส เช่นนั้นข้าช่วยให้ทั้งสองหย่ากันไม่ดีกว่าหรือ?”