บทที่ 600

เมื่อหลี่ซื่อหานมองจดหมายในมือ ใบหน้างดงามของนางพลันซีดขาวทันที!

“ข้าจะบอกเจ้าว่าหวังหยวนใจดำยิ่งนัก ข้าคิดว่าเขาเดินทางมาที่เฉิงโจวครั้งนี้เพื่อมารับเจ้า แต่ใครจะรู้ว่าเขานัดหมายกับตระกูลไป๋เพื่อมีความสุขกับนักร้องจากหอไป๋เฟิง!”

“คืนนี้พวกเขาจะร่ำสุราและสังสรรค์กันที่ทะเลสาบ นายน้อยตระกูลไป๋เป็นคนสุรุ่ยสุร่าย และมักจะมีหญิงงามข้างกายเสมอ เจ้าลองคิดดูสิว่าทั้งสองคนจะทำอะไรบ้าง?”

ซ่งชิงเหอเติมเชื้อเพลิงให้โหมไหม้ ขณะเผยรอยยิ้มอันชั่วร้าย!

ตราบใดที่หลี่ซื่อหานยอมแพ้ ปัญหานี้ก็จะจบลง!

ในสายตาของนาง หวังหยวนไม่มีค่าแม้แต่น้อย!

“เป็นไปไม่ได้... สามีของข้าจะทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้... ข้า... ข้าอยากพบสามี!”

หลี่ซื่อหานกล่าวขณะกำลังจะวิ่งออกไป ทว่าถูกซ่งชิงเหอห้ามไว้ก่อน

“คนโง่ ถ้าออกไปตอนนี้ เจ้าก็คือหน้าตาของตระกูลหลี่ หลังจากหวังหยวนทำเรื่องน่าอายเช่นนี้ เจ้าก็ยังจะไปหาเขาอยู่อีกรึ พี่ชายและพ่อของเจ้าจะต้องโมโหมากเป็นแน่!”

ซ่งชิงเหอรีบกล่าวออกพร้อมกับพาดพิงถึงผู้นำตระกูลหลี่

“ข้า... ข้าอยากจะคุยกับสามีให้ชัดเจน ไม่ว่าเขาจะต้องการข้าหรือไม่ ข้า... ข้าอยากได้ยินจากปากเขา!”

หลี่ซื่อหานไม่เชื่อว่าสามีของนางจะทำเช่นนั้น หากมาถึงเฉิงโจว เขาจะต้องมารับตัวนางแน่!

“เฮ้... ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเจ้าก็ไม่ฟัง ช่างเถิด ข้าจะไม่อธิบายให้เจ้าฟังอีกแล้ว อย่างไรก็ตาม เจ้าจะออกไปพบหวงหยวนไม่ได้ แม้เจ้าจะไม่สนใจชื่อเสียงของตนเอง แต่ตระกูลหลี่ยังคงต้องรักษาเกียรติเอาไว้ หลายปีที่ผ่านมาสถานการณ์ของหวังหยวนทำให้พี่ชายของเจ้าและคนอื่น ๆ ต้องอับอายชาวบ้าน ข้าปล่อยให้เจ้าทำลายตระกูลหลี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าขออภัย”

สิ้นคำ ซ่งชิงเหอก็เรียกบ่าวรับใช้มาเฝ้าอีกฝ่ายเอาไว้

หลี่ซื่อหานรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก นางเชื่อใจหวังหยวนเหนือสิ่งอื่นใด แต่ตอนนี้...

นางนั่งอยู่ที่เดิมขณะน้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความเศร้าโศก!

...

อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดต้าหู่ก็กลับมาแล้ว

“พี่หยวน ข้าทำทุกอย่างตามที่ท่านสั่งแล้ว เช่นนั้น... ข้าไปรับพี่สะใภ้มาได้แล้วจริง ๆ หรือ?”