บทที่ 601

“ข้าขอแนะนำ แม่นางผู้นี่คือนักขับร้องหญิงคนแรกในหอไป๋เฟิง และนางก็เป็นอันดับหนึ่งในเฉิงโจวของเราอีกด้วย อย่างไรก็ตาม นางขายศิลป์ แต่ไม่ขายร่างกายมาโดยตลอด ทว่าแยกแยะผู้คนเช่นกัน เมื่อนางได้พบกับคุณชายหมิงถันผู้โด่งดังไปทั่วหล้าเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้คนตกหลุมรักโดยปริยาย”

ไป๋เฟยเฟยแนะนำนางอย่างรวดเร็ว สายตาของหวังหยวนมองไปที่สตรีในชุดสีเหลือง

งาม!

งดงามยิ่งนัก!

ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์และรูปร่างช่างไร้ที่ติ เสน่ห์ระหว่างคิ้วของนางนั่นเป็นครั้งแรกที่หวังหยวนได้พบเห็นสตรีโฉมงามเช่นนี้

ราวกับว่า...

ดวงตาของนางสามารถดึงดูดใจผู้คนได้!

สมกับเป็นนักขับร้องคนแรก!

อันดับหนึ่ง!

“คุณชายไป๋ล้อข้าเล่นแล้ว ข้าจะไปมีชื่อเสียงได้อย่างไรเล่า ถึงแม้ว่าข้าจะมี แต่ก็เป็นชื่อเสียงที่ไม่ดี”

หวังหยวนรีบโบกมือพร้อมละสายตาจากหวงเจียวเจียว

ฉากนี้ทำให้ไป๋เฟยเฟยตกตะลึง หวงเจียวเจียวตกตะลึง แม้แต่สตรีในชุดม่วงนั่นก็ยังตกตะลึงเช่นกัน

หวงเจียวเจียวในเฉิงโจว มีบุรุษใดบ้างที่ไม่มึนเมากับความงามเช่นนี้?

ชายคนนี้เพียงแค่เหลือบมองเท่านั้นแล้วละสายตาหรือนี่?

สตรีในชุดสีม่วงและหวงเจียวเจียวต่างก็ตกตะลึง มีเพียงไป๋เฟยเฟยเท่านั้นที่อดยิ้มไม่ได้ และแอบคิดว่าหวังหยวนแสร้งทำได้ดีมาก

“เชิญนั่งเถอะ”

ไป๋เฟยเฟยกล่าวและนั่งลงตรงข้ามกับหวังหยวน สตรีในชุดสีม่วงคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ และเริ่มปรนนิบัติรับใช้เขา ทว่าหวงเจียวเจียวกลับคุกเข่าลงข้าง ๆ ตัวเขา และเริ่มปรนนิบัติรับใช้เขา

“คุณชายหมิงถัน ข้าเคยบอกแล้วว่าข้าจะทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีต้อนรับแขกผู้มาเยือน ดังนั้น... อาหารเลิศรส ทิวทัศน์งดงาม...และยังมีสาวงาม ขาดไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว…”

“คืนนี้ ให้หวงเจียวเจียวปรนนิบัติรับใช้ท่านเถอะ”