บทที่ 602

ไป๋เฟยเฟยสูดหายใจลึก แม้ว่านางจะตกใจแต่นางก็ไม่ใช่คนธรรมดา หลังจากรู้ตัวว่าเข้าใจหวังหยวนผิด นางก็ลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ!

“คุณชายหมิงถัน น้องชายไม่ได้มีเจตนา ทว่าข้ายังมีข้อสงสัยอยู่ในใจ”

คำพูดของไป๋เฟยเฟยทำให้หวังหยวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “มีข้อสงสัยอันใด?”

เมื่อพูดเช่นนี้ ไป๋เฟยเฟยก็โบกมือโดยไม่รีรอ ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างถอยออกไปแล้ว แม้แต่หวงเจียวเจียวก็ออกไปด้วย!

ในห้องเหลือเพียงคนสามคน ไป๋เฟยเฟย สตรีในชุดม่วง และหวังหยวน!

ไป๋เฟยเฟยมองไปที่หวังหยวนและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณชายหมิงถันคงจะรู้ว่าข้ากำลังมองหาผู้มีความสามารถ ครั้งก่อนที่ข้าเชิญท่านมาที่ตระกูลไป๋เพื่อเป็นที่ปรึกษา”

“ดังนั้น...ข้าย่อมสนองตอบความต้องการของคุณชายหมิงถันโดยปริยาย ทว่าเมื่อดูจากข้อมูลทั้งหมดที่ข้ามี ท่าน... น่าจะปฏิบัติต่อสาวงาม...”

ไป๋เฟยเฟยอยากจะพูดข้อมูลที่รวบรวมมาว่า เขาเป็นคนมักมากในตัณหา!

อย่างไรก็ตาม คำพูดประโยคนี้ฟังดูค่อนข้างน่าเกลียดอยู่ไม่น้อย นางจึงไม่ได้พูดมันออกมา!

หวังหยวนยิ้มพร้อมมองไป๋เฟยเฟยอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า “ในเมื่อน้องชายเอ่ยปากพูดอย่างเอาใจใส่เช่นนี้แล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอพูดอะไรบางอย่างเถอะ”

“บางครั้งสิ่งที่เจ้าเห็นก็เป็นเพียงสิ่งที่ข้าอยากให้เจ้าเห็นเพียงเท่านั้น”

“ก็เหมือนกับ...ตอนนี้ สิ่งที่ข้าเห็นเจ้า ก็คือสิ่งที่เจ้าต้องการให้ข้าเห็น…”

หลังจากหวังหยวนพูดจบ เขาก็ยิ้มเล็กน้อย หลังจากพูดเช่นนี้ ไป๋เฟยเฟยก็ดูตกใจทันที!

นางมองดูหวังหยวนอย่างลึกซึ้ง ความคิดนับพันแวบขึ้นมาในใจ และเข้าใจในทันที!

ดูเหมือนว่า...

อู๋หลิงน่าจะบอกเขาเกี่ยวกับการปลอมตัวเป็นสตรีของตัวเอง

“คำพูดของคุณชายหมิงถันสอนบทเรียนให้น้องชายจริง ๆ… อย่างไรก็ตาม ข้าก็ยังพูดเหมือนเดิมว่าประตูของตระกูลไป๋เปิดกว้างให้ท่านแล้ว หากท่านต้องการรับภรรยาคืน ข้าก็ยินดีที่จะช่วยท่าน”

ไป๋เฟยเฟยรู้อยู่ในใจว่าการสรรหานักปราชญ์นั้นย่อมต้องซื้อใจเขามาให้ได้ หากนางสามารถช่วยเขาทำสิ่งนี้ได้ นางย่อมได้รับความประทับใจจากหวังหยวนโดยปริยาย