บทที่ 603

หวังหยวนยิ้มและพูดว่า “กิจการนี้ บางทีเราอาจขอความช่วยเหลือจากคุณหนูหวงได้”

ไป๋เฟยเฟยกระพริบตา ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก ทว่าประสานมือไว้

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

หลังจากที่ไป๋เฟยเฟยพูดจบ นางก็ออกจากที่นี่ ในขณะนี้ หวงเจียวเจียวก็เดินเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าที่งดงามของนางแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“คุณชายหวัง ท่านเรียกข้า”

หวงเจียวเจียวนั่งลงข้างหวังหยวนพร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ที่พัดโชยมา ฉากดังกล่าวทำให้บุรุษนั้นรู้สึกลุ่มหลงจริง ๆ

แต่หวังหยวนเพียงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูหวง ข้ามีธุระบางอย่างต้องการให้เจ้าช่วยข้า”

หวงเจียวเจียวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ลังเลเลย

“คุณชายรีบสั่งมาเถอะ ไม่ว่าท่านจะขอให้ข้าทำอะไร ข้าจะทำทุกอย่างที่สามารถทำได้”

หวงเจียวเจียวไม่มีข้อแก้ตัว ไม่เพียงแต่บรรลุความตั้งใจของไป๋เฟยเฟยเท่านั้น แต่เพื่อภารกิจของนางเองด้วย

หวังหยวนหยิบขวดน้ำหอมออกมาแล้วยื่นให้

“คุณหนูหวง สิ่งนี้เรียกว่าน้ำหอม ทาบนแขนและหลังใบหู กลิ่นหอมจะคงอยู่หลายวัน เจ้าลองดูได้”

ใบหน้าของหวงเจียวเจียวดูสับสน แต่หลังจากหยิบขวดเล็ก ๆ และเปิดมันเบา ๆ ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที

“กลิ่นหอมมาก...ซ้ำยัง...กลิ่นนี้น่าดอมดมยิ่งนัก...”

หวงเจียวเจียวทำตามวิธีของหวังหยวน หยดลงบนข้อมือและหลังใบหูของนางเบา ๆ ทันใดนั้นร่างกายของนางก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอม และแม้แต่ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอม

กลิ่นนี้หอมกว่าถุงหอมมากนัก!

“หากว่าคุณหนูหวงชื่นชอบ เช่นนั้นเราก็มาทำกิจการกันเถอะ สิ่งนี้... เมื่อไรก็ตามที่คุณหนูหวงต้องการ ข้าจะมอบให้ด้วยมือทั้งสองทันที อย่างไรก็ตาม... ข้าหวังว่าท่านจะสามารถโฆษณาให้ข้าได้ และเป็นโฆษกน้ำหอมนี้ให้ข้า”