บทที่ 621

“คน ๆ นั้นจากตระกูลหลี่เป็นตาแก่เจ้าเล่ห์ สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเกือบทำให้ตระกูลหลี่ล่มสลาย ตอนนี้เขายังกล้าเข้าไปเกี่ยวข้องเรื่องวุ่นวายในราชสำนักอยู่อีกหรือ?”

“เสนาธิการฝ่ายขวาเคยบอกข้ามานานแล้วว่าตระกูลหลี่... เขาใช้มันไม่ได้ จึงไม่จำเป็นต้องใช้มัน”

หลังจากที่เฉิงเหลียวพูดจบ ในที่สุดเฉิงอู๋จี้ก็เข้าใจ

“ท่านพ่อ บอกข้าทีเถอะว่าเราต้องจัดการกับหวังหยวนหรือไม่?”

“ถ้าเราจัดการเขา เสนาธิการฝ่ายขวาคงจะต้องดีใจมากแน่”

เฉิงเหลียวพยักหน้า “ว่ากันแล้ว เรื่องนี้กันเรายังต้องพิจารณากันอีกนาน หากอยากจะกำจัดหวังหยวน เจ้าต้องลงมือในครั้งเดียว ไม่ให้เขาลุกขึ้นมาตั้งตัวได้อีก อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น!”

“แม้... การที่เราไม่ลงมือเองเป็นการดีที่สุด ยืมมือคนอื่นจัดการกับเขานั้นแหละคือหนทางที่ดีที่สุด!”

เฉิงอู๋จี้เริ่มสับสนและถามว่า "ท่านพ่อ แล้ว...เราจะยืมมือใครได้บ้าง?"

เฉิงเหลียวยิ้มเล็กน้อย “เขาอยู่นอกราชสำนัก ดังนั้นเราจึงต้องยืมมืออำนาจนอกราชสำนักเป็นธรรมดา อีกทั้ง... มีหลายคนกำลังจับตาดูเขาอยู่ ในยุคนี้ ถ้าเจ้ารวยและมีความสามารถ นั่นแหละน่ากลัวที่สุด!"

“ธุรกิจในมือของเขาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าคิดว่าคนพวกนั้นจะเพิกเฉยได้หรือ?”

หลังจากพูดจบ เฉิงอู๋จี้ก็เข้าใจในทันที

“ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพ่อ ข้าเกรงว่าพวกเขาอยากจะลงมือแล้ว แต่พวกเขายังรอและเฝ้าดูอยู่...”

“หากพวกเขาลงมือจริง ๆ พวกเขาจะไม่สนใจวังไห่เทียนได้หรือ!”

เฉิงเหลียวพยักหน้า "เรื่องบางอย่างทำอย่างเปิดเผยต่อหน้าไม่ได้ แต่คนที่ทำหน้าที่เก็บภาษี หรือหาเงินเข้าคลังนั้นเป็นคนลงมือจัดการพวกคนมีเงินในต้าเย่ ให้พวกเขาออกหน้าจัดการนับว่าเหมาะสมแล้ว!"

“เอาล่ะ เราไปแอบบอกข่าวพวกนั้นกันเถอะ แค่บอกว่า...เนื้อซี่โครงไก่ กินไม่อร่อย จะทิ้งไปก็เสียดาย...ให้พวกเขาตัดสินใจเถอะ”

หลังจากที่เฉิงเหลียวพูดจบ เฉิงอู๋จี้ก็พยักหน้าทันที แล้วออกจากห้องสมุดทันที