บทที่ 697

“ปรากฏว่านี่คือผู้กำกับองครักษ์เมืองหวงใต้เท้าเกาเล่อนี่เอง สวรรค์เป็นพยาน ช่างมีวาจานุ่มนวลและท่าทางถ่อมตัวเหลือเกิน จนข้าคิดว่าเป็นขันทีในวังเสียอีก ขออภัย ขออภัย”

หวังหยวนประสานมือ เลียนแบบตามตัวอย่างของเขา แล้วกล่าวขอโทษ

แต่หลังจากพูดเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาเล่อก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง และมองหวังหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่ามากขึ้น

แต่เขาไม่ทำอะไรเลย ยังคงพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านหมิงถัน สุภาพเกินไป สุภาพเกินไป ข้าจะมีชีวิตที่ดีถึงขั้นเป็นขันทีในวังได้อย่างไร”

หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็มองหวงเจียวเจียวที่อยู่ด้านหลังหวังหยวน

“นี่คือคุณหนูหวงนี่นา กลุ่มคนที่มารับท่านอยู่ด้านนั้น คุณหนูหวงโปรดเดินทางด้วยขอรับ”

ในเวลานี้เกาเล่อยิ้มอ่อน แต่หวังหยวนก็เห็นว่าสายตาที่เขามองหวงเจียวเจียวนั้น ให้ความเคารพอย่างชัดเจน

ตัวตนที่แท้จริงของหวงเจียวเจียวคืออะไร?

นางไม่ใช่สาวใช้ต่ำต้อยแบบที่นางบอกแน่นอน ผู้กำกับองครักษ์ประจำเมืองหลวงดูเคารพมาก นางต้องมาจากวังหลวงเป็นแน่!

หรือว่านางจะมีความเกี่ยวข้องกับไทเฮาในทางใดทางหนึ่ง?

“ขอบคุณใต้เท้าเกา”

หวงเจียวเจียวยังคงเผยรอยยิ้มงาม อันเป็นเอกลักษณ์

นางมองหวังหยวน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณชายหวัง ข้าต้องขอตัวก่อน”

พูดจบ รถม้าก็แล่นมาจอดด้านข้าง เหล่านางกำนัลจากวังรีบเข้ามาหา เมื่อเห็นหวงเจียวเจียวขึ้นรถม้า แล้วเดินทางออกไป หวังหยวนก็ไม่มีความคิดอื่นใด นอกจากความอยากรู้อยากเห็น

ในขณะนี้เกาเล่ออดไม่ได้ที่จะยิ้ม แล้วพูดว่า “ท่านหมิงถันข้าชื่นชมท่านมานานแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้ท่านจะถูกขอให้มาที่นี่ในฐานะทูตจริง ๆ ดูเหมือนว่าแผ่นดินของท่านจะรู้ด้วยว่า มีเพียงท่านเท่านั้น ที่จะสามารถสงบความโกรธเคืองของแผ่นดินของพวกข้าได้”

คำพูดเหล่านี้อาจดูเหมือนเป็นการชมเชย แต่เป็นการประชดประชัน เป็นเพียงการเยาะเย้ยเขาว่าเป็นคนที่ถูกต้าเย่ทอดทิ้ง