บทที่ 709

“หากพูดตามตรงก็คือ เป็นการแต่งงานที่ข้าขอร้องด้วยตัวเอง!”

หลังจากพูดจบ ต้าหู่และถังหม่างต่างก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับหวังหยวนพวกเขาทั้งสองคนก็สนับสนุนอย่างเต็มที่!

“เดิมที...ข้าไม่เห็นด้วย สุดท้ายแล้วเมื่อมองจากมุมมองส่วนตัวของข้า ข้าไม่ชอบการแต่งงานเช่นนี้ เพราะ...ข้ามักจะรู้สึกผิดกับพี่สะใภ้ของพวกเจ้า”

“แต่สำหรับสถานการณ์เช่นนี้แล้ว มันคงไม่ดีกว่านี้อีกแล้ว การใช้ข้าตามหาหวงเจียวเจียวเพื่อเป็นเหยื่อ เป็นการบังคับให้อ๋องหลงซีและข้าต้องหันกลับมาต่อกรเช่นเดียวกัน และปล่อยให้ราชวงศ์ทั้งสองคนนั้นเผยพิรุธออกมา”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ ต้าหู่และถังหม่างก็กระพริบตาทันที

“ที่แท้ก็เป็น...คุณหนูหวงหรอกหรือ...”

ต้าหู่ไอแห้งและกระซิบพูด

“ที่แท้ก็เป็นคุณหนูหวงหมายความว่าอย่างไร? นางกับข้าต่างบริสุทธิ์ต่อกัน เจ้าอย่าคิดเป็นอื่นเด็ดขาด ข้าทำเช่นนี้เพื่อจะได้กลับไปที่ต้าเย่โดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น เมื่อไหร่เรื่องนี้จะจบลงเล่า!”

หวังหยวนพูดด้วยความโกรธ ต้าหู่และถังหม่างต่างมองหน้ากันและไม่พูดอะไรอีก

“อย่างไรก็ตาม ก่อนเรื่องนี้จะเกิดขึ้น มีคนที่ข้าอยากจะกำจัดให้เร็วที่สุด!”

หวังหยวนหายใจเข้าลึก และหลังจากพูดเช่นนี้ ต้าหู่และถังหม่างต่างก็รีบพูดทันที

“คนผู้นั้นคือใครขอรับ?”

หวังหยวนค่อย ๆ พูดออกมาสองคำ!

“เกาเล่อ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “หมายถึงผู้กำกับการเกาเล่อผู้นั้นหรือ? เป็นขุนนางที่มีความสามารถมากที่สุดภายใต้บัญชาของอ๋องเจิ้นตง ผู้ที่ดูแลทหารองครักษ์เมืองหวงในเมืองหลวงหรือขอรับ?”

หวังหยวนพยักหน้า “ใช่ คนผู้นี้!”

“แต่...คนผู้นี้เป็นคนของอ๋องเจิ้นตง ไม่ง่ายเลยที่จะฆ่าเขา!”

“ถูกต้อง เขามีทหารองครักษ์เมืองหวงอยู่ในมือ โอกาสที่เราจะฆ่าเขานั้นแทบจะเป็นศูนย์!”

ถังหม่างและต้าหู่อดไม่ได้ที่จะพูด

หวังหยวนย่อมรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี “ข้าจะไม่ฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง หากต้องการฆ่าเขา จะต้องยืมดาบเพื่อฆ่าคนถึงจะถูก!”